“แฟนเธอโดนแซวแล้ว เธอยังดีใจอีกเหรอ?”
ความสนใจของโจวหนั่วเฉินถูกซือหร่านดึงไปตั้งนานแล้ว
กำลังอยู่ในช่วงรักหวานชื่น จะมีเวลามาสนใจสวี่จื่อโม่ที่ไหนกัน
เงียบกริบ เงียบกันทั้งห้อง
เย่ซูเหยาถึงกับหยุดกินซาลาเปา จ้องซือหร่านตาโตอย่างไม่อยากเชื่อ
เพื่อนรัก ลงมือไวขนาดนี้เลยเหรอ?
เมื่อกี้ยังบอกว่าจะอธิบายวันนี้อยู่เลย ทำไมเปลี่ยนเรื่องไปเสียแล้วล่ะ?
เดี๋ยวนะ ที่โจวหนั่วเฉินพูดเมื่อกี้... ทั้งหมดเป็นเพราะเขา...
ทุกคนคิดกันไปคนละทาง แต่กลับลงเอยที่ข้อสรุปเดียวกัน
ซือหร่านฝืนยิ้ม นิ้วหยิกต้นแขนโจวหนั่วเฉิน หมอนี่จงใจชัด ๆ
โจวหนั่วเฉินลุกขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้าน จูงมือซือหร่านเดินไปทางห้อง “หร่านหร่าน ไปช่วยฉันเปลี่ยนเสื้อหน่อย”
กู้หมิงชินเสียแล้ว เขาจิบนมอย่างสง่างาม
ทันทีที่โจวหนั่วเฉินปิดประตูห้อง เขาก็กดหญิงสาวแนบประตูแล้วเอียงหน้าจูบเธอ รู้สึกว่ายังใกล้ชิดกันไม่พอไม่ว่าจะอยู่ด้วยกันแบบไหน
“นาย... อย่าแกล้งสิ คนอื่นยังอยู่ข้างนอกนะ”
ซือหร่านก้มหน้าลงเล็กน้อย ใบหน้าแดงก่ำอย่างห้ามไม่อยู่
“อ๋อ~ เธอคงไม่ได้คิดว่าฉันพาเข้ามาเพราะอยากจูบเธอหรอกนะ?”
โจวหนั่วเฉินจ้องซือหร่าน มือจัดผมให้เธอโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเอ็นดู
จิ๊ แฟนเขานี่น่ารักจริง ๆ แค่หยอกนิดเดียวก็หน้าแดงแล้ว
ซือหร่านคิดอย่างนั้นก็จริง แต่เห็นชัดว่าตอนนี้พูดออกไปไม่ได้
“โจวหนั่วเฉิน ฉันเพิ่งรู้ว่านายเป็นคนตรงข้ามกับคนชอบเอาใจคนอื่น”
“หืม? คนรักอิสระเหรอ?”
ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะจุ๊บแก้มเธออีกครั้ง เขานี่รักษากฎเกณฑ์ไม่เป็นเลยสักนิด
ซือหร่านผลักเขาออก
“เปล่า คนชอบหาเรื่องโดนตีต่างหาก”
หญิงสาวมองเขาอย่างเตือน ๆ “ตกลงจะทำอะไรอีก ไม่รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าสักที”
“โธ่ ไม่รู้จักเห็นน้ำใจคนดีเลยนะ” โจวหนั่วเฉินเหลือบมองลำคอของซือหร่าน