คฤหาสน์แบบนี้มีโอกาสสูงมากที่จะมีห้องลับ เวินเหยียนอาศัยประสบการณ์เคาะผนังเบา ๆ สัมผัสความแตกต่างเล็กน้อยของเนื้อผนัง
เป็นอย่างที่คิด เธอพบความผิดปกติบนผนังด้านในสุด จึงหันไปมองเจียงเหิง ทั้งคู่เข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดมาก
เธอคลำหากลไกตามจุดต่าง ๆ จนในที่สุด ขณะที่ขยับแจกัน ผนังก็เคลื่อนออก
เสียงสั่นสะเทือนทำให้คนรับใช้ที่อยู่หน้าประตูตกใจ เธอกำลังจะมองเข้ามา แต่เจียงเหิงก็พุ่งเข้าไปฟาดจนสลบ
เขาลากเธอเข้ามา แล้วปิดประตูห้องหนังสือ
“พี่ น่าจะเป็นตู้นี้” เวินเหยียนชี้ไปยังตู้เซฟที่วางอยู่ในห้องลับ
ห้องลับนี้เล็กมาก ดูเหมือนสร้างไว้สำหรับเก็บของมีค่าโดยเฉพาะ ข้าง ๆ มีกองภาพเขียนและอักษรวิจิตรล้ำค่า ส่วนตู้เซฟวางอยู่บนพื้นรวมกับของเหล่านั้น
“เปิดยังไง?”
เวินเหยียนมองตู้เซฟที่มีรหัสซับซ้อน วิธีสะเดาะกุญแจใช้ไม่ได้ผล
“ระเบิดมัน” เจียงเหิงรวบรวมพลังเป็นลูกแก้วพลังงาน
เวินเหยียนรีบห้ามไว้ “ถ้าเสียงดังเกินไปแล้วคนอื่นแห่กันมาจะทำยังไง?”
“คนตระกูลหยุนไปกันหมดแล้ว ถ้าเราหอบตู้เซฟหนัก ๆ แบบนี้ออกไปข้างนอก คนในคฤหาสน์ก็เห็นกันหมด ผมจะพยายามควบคุมเสียง”
เจียงเหิงรวบรวมลูกแก้วพลังงานขึ้นมาอีกครั้ง เหลือบมองหญิงสาวที่ยืนข้างเขาและก้มหน้าตั้งใจดูอย่างใกล้ชิด ก่อนหัวเราะเบา ๆ “เวินเหยียน ถอยไปหน่อย เดี๋ยวตาบอด”
“อ้อ” เวินเหยียนขยับเข้าไปใกล้เขาอย่างว่าง่าย
เจียงเหิงค่อย ๆ ใช้ความร้อนเผาตู้เซฟ แผ่นเหล็กชั้นนอกบางลงทีละน้อย