หยุนเซี่ยวตาเป็นประกาย “ได้สิ!”
เธอหันไปมองซือหร่านที่ชื่นชอบมาตลอด “พี่สาว ไปกับพวกเราด้วยไหม?”
โจวหนั่วเฉินเอ่ยขึ้นก่อน “พวกเราไม่ไปหรอก วันนี้จะตรวจตระกูลหยุนให้ละเอียด จะได้ไม่เกิดอุบัติเหตุตอนเธอใช้ถ้อยคำศักดิ์สิทธิ์”
“ก็ได้” หยุนเซี่ยวจูงมืออวิ๋นเจิง “พวกคุณไม่คุ้นกับที่นี่ ถ้ามีเรื่องอะไรก็ไปหาลุงโม่ได้เลย ฉันกับพี่ชายไปก่อนนะ!”
อวิ๋นชิงเรียกคนรับใช้หลายคนที่อยู่ด้านหลังให้เดินเข้ามา ก่อนหันไปยิ้มให้ทุกคน “ถ้าต้องการอะไร ก็บอกให้พวกเขาช่วยได้เลย”
ทุกคนกล่าวขอบคุณ จากนั้นก็กินอาหารที่เตรียมมาเป็นมื้อเช้า ไม่มีใครแสดงท่าทีผิดปกติ
หลังอาหาร อวิ๋นชิงให้คนรับใช้สี่คนอยู่ต่อ ส่วนสวี่จื่อโม่ เฉินอี้ และถังเย่าก็ถามไถ่เรื่องคฤหาสน์ตามปกติ เพื่อเตรียมปกป้องทุกคนในวันพรุ่งนี้
พวกเขาตอบคำถามได้อย่างคล่องแคล่ว ดูปกติทุกอย่าง สมกับเป็นคนที่ทำงานอยู่ในคฤหาสน์มานาน
จากนั้นจึงให้พวกเขาพาทั้งสามคนเดินชมคฤหาสน์ แต่คนรับใช้ทั้งสี่ไม่ได้ออกไปทั้งหมด ยังเหลือสองคนอยู่ในวิลล่า คอยรับคำสั่งอื่น
“สวัสดีครับ รบกวนพาพวกเราไปห้องเก็บหนังสือได้ไหมครับ พรุ่งนี้ถ้าต้องรับมือกับซอมบี้ พวกเราอยากหาตำราพิชัยสงครามที่เหมาะกับภูมิประเทศของตระกูลหยุน จะได้ปลอดภัยขึ้น”
เวินเหยียนเม้มปาก ตำราพิชัยสงครามงั้นหรือ? เจียงเหิงท่องได้แม้กระทั่งกลับหัวกลับหาง
“ได้ครับ” คนรับใช้คนหนึ่งพาพวกเขาออกไปด้วยท่าทีเคารพนอบน้อม
ยังเหลืออีกคน ทั้งกลุ่มส่งสายตาให้กัน ก่อนแยกย้ายกลับห้อง มีเพียงโจวหนั่วเฉินที่นั่งอยู่บนโซฟา