หยุนเช่อยักไหล่ «อย่ามองฉันเลย ฉันความจำเสื่อม ไม่รู้เหมือนกันว่าได้ของชิ้นนี้มาตอนไหน»
«แต่ในเมื่อฉันยังอยู่ที่นี่ ไม่ได้ไปตระกูลหยุน งั้นก็น่าจะเพิ่งได้มาไม่นาน»
ซือหร่านสงสัย «ยังมีอีกเรื่อง ถ้าคนในตระกูลหยุนมีใครใช้ถ้อยคำศักดิ์สิทธิ์ได้และช่วยโลกไว้ได้ แล้วทำไมถึงส่งข่าวให้หยุนเช่อ ไม่ใช้ถ้อยคำศักดิ์สิทธิ์ยุติวันสิ้นโลกไปเลยล่ะ?»
ตระกูลหยุนกำลังเจอปัญหา? หรือพวกเขาเองก็ไม่รู้ว่าใครใช้ถ้อยคำศักดิ์สิทธิ์ได้ จึงกำลังขอความช่วยเหลือจากพวกเรา?
ข้อมูลตอนนี้กระจัดกระจายเกินไป บางทีคงต้องไปตระกูลหยุน แล้วตามหาคนที่เขียนจดหมาย ถึงจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
«ที่ข่าวนี้แพร่ออกมา ย่อมต้องมีเหตุผล ในเมื่อวันสิ้นโลกยังไม่จบ ก็น่าจะกำลังเจอปัญหาอยู่ ตระกูลหยุน...ต้องไปสักครั้งแล้ว»
เจียงเหิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถาม «เรื่องนี้ต้องบอกอวิ๋นเจิงไหม? ถ้าคำพยากรณ์นี้เป็นจริง อวิ๋นเจิงอาจรู้ว่าฝาแฝดอยู่ที่ไหน»
«บอก» เซียวเจี้ยนเห็นด้วยเป็นคนแรก
เขากับไป๋จื้อเหิงมีความเห็นทางการเมืองไม่ตรงกัน แต่การกำจัดซอมบี้คือเป้าหมายร่วมกัน
ถ้ายุติวันสิ้นโลกได้จริง หลังจากนั้นจะสู้กันยังไงก็ยอมรับได้ ตอนนี้เป็นเวลาที่ทุกคนต้องร่วมแรงร่วมใจกัน
«ได้ เรื่องนี้ให้พวกเราจัดการ รับรองว่าจะสืบให้ชัด ถ้ามีพลังถ้อยคำศักดิ์สิทธิ์จริง...»
โจวหนั่วเฉินไม่ได้พูดต่อ แต่เมล็ดพันธุ์แห่งความหวังก็หยั่งรากลงในใจของทุกคน
ผู้อาวุโสทั้งสี่มองเหล่าผู้มีพลังพิเศษที่โดดเด่นเหล่านี้ ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึก แม้จะไม่อยากให้พวกเขาออกเดินทางไกลอีก แต่ความรับผิดชอบของคนหนุ่มสาวเหล่านี้ก็ทำให้เห็นความหวังของประเทศในวันข้างหน้า