หยุนเช่อถอนหายใจอยู่ข้าง ๆ “ถ้าบอกกันตั้งแต่แรกว่าเป็นพี่น้องกัน ตอนแย่งคลังอาวุธทหารคงไม่เอาจริงเอาจังขนาดนั้นหรอก เกือบระเบิดภูเขาทิ้งแล้วไหมล่ะ”
ซ่างกวนเยว่กำลังเลือกอยู่ว่าปืนกระบอกไหนเหมาะกับตัวเอง พลางรับมุกว่า “หุบปากไปเลย แค่มีพวกเราก็พอแล้วสำหรับหร่านหร่าน”
หยุนเช่อมองหญิงสาวที่กำลังจ้องปืนสองกระบอกด้วยสีหน้าสับสน ก่อนยื่นมือไปหยิบปืนพกที่ใหญ่เกินไปจากมือซ้ายของเธอ
“แรงถีบของกระบอกนี้สูงเกินไป”
“อ้อ” ซ่างกวนเยว่เก็บปืนในมือขวาเข้าซองปืนข้างเอว
หยุนเช่อยิ้มเบา ๆ เธอเชื่อใจเขาขนาดนี้เลยหรือ
“ฉันหมายถึง...” ชายหนุ่มจับมือขวาของเธอออก แล้วดึงปืนจากซองปืนมาวางไว้ข้าง ๆ ก่อนยื่นปืนในมือของตัวเองให้เธอจับ แล้วประคองมือเธอไว้
“กระบอกนี้แรงถีบสูงก็จริง แต่ทำความเสียหายได้มาก ท่าจับปืนของเธอยังปรับได้อีก”
ทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก หยุนเช่อยืนอยู่ด้านหลังซ่างกวนเยว่จนแทบโอบเธอไว้ในอ้อมแขน หญิงสาวรู้สึกว่าจับปืนในมือไว้ไม่ค่อยอยู่ ฝ่ามือของชายหนุ่มที่ทาบอยู่บนหลังมือเธอร้อนผ่าว
“เอ่อ...ถ้าแรงถีบสูงก็ช่างมันเถอะ ฉันยัง...”
ซ่างกวนเยว่คิดจะปล่อยมือ แต่ถูกหยุนเช่อกุมไว้แน่น เขาหันปืนไปทางซอมบี้ที่อยู่ไกลออกไปแล้วยิงเข้าหัวนัดเดียว
ปืนของพวกเขาติดตั้งอุปกรณ์เก็บเสียงไว้ กระสุนนัดนี้จึงทั้งแรงและแม่นยำอย่างที่คิด
“ซ่างกวนเยว่ เธอขี้ขลาดหรือไง?”
เสียงของหยุนเช่อดังขึ้นข้างหู ลมหายใจปะทะใบหูของหญิงสาว
ซ่างกวนเยว่รีบผลักเขาออก แล้วเก็บปืนพกเข้าซอง กลบเกลื่อนความประหม่าในใจ “ใช้ก็ใช้สิ”