น่าเสียดายที่ฟ้ามืดเกินไป กว่าทุกคนจะรู้ตัวก็สายเกินแก้แล้ว ทำได้เพียงลากเฝิงคั่วกับเซี่ยอวิ้นที่อยู่ไกลออกไปเล็กน้อยให้พ้นทาง
สวีอัน หลี่โจวหยาง และเจิ้งรุ่ยสิ้นใจแล้ว
ต้นไม้กลายพันธุ์ที่ดูดพลังชีวิตของผู้มีพลังพิเศษไปสองคนยิ่งคลุ้มคลั่ง กิ่งที่บาดเจ็บสมานตัวในพริบตา ทั้งยังหนากว่าเดิม ฟาดสะบัดกลางอากาศอย่างรวดเร็ว
ไม่เพียงเท่านั้น ต้นไม้รอบข้างยังถูกมันชักนำให้สะบัดเถาวัลย์เข้าโจมตีซือหร่านกับพวกพ้อง ตัดขาดเส้นทางหนีของพวกเขา
“ไม่ได้ ถ้ายื้อกันต่อไป พลังพิเศษของพวกเราต้องหมดแน่”
ถังเย่าปกป้องซ่างกวนเยว่ที่ถูกต้นไม้กลายพันธุ์ดูดพลังชีวิตไปครึ่งหนึ่ง พร้อมใช้ก้อนดินใต้โคนต้นไม้เหล่านั้นกระชากพวกมันขึ้นมาทั้งราก
ทุกคนไม่เพียงต้องรับมือกับต้นไม้กลายพันธุ์ แต่ยังต้องระวังเถาวัลย์รอบด้านที่อาจพุ่งเข้าจู่โจมได้ทุกเมื่อ ฟ้าเริ่มสางแล้ว ทำให้โจมตีได้แม่นยำขึ้น
“ม่านพลังของฉันช่วยต้านความเสียหายได้บ้าง แต่ระดับของต้นไม้กลายพันธุ์สูงเกินไป คงยื้อไว้ได้ไม่นาน” เฉินอี้พูดพลางต่อสู้
ในเมื่อหนีไปไหนไม่ได้แล้ว ทุกคนก็ทำได้เพียงร่วมแรงกันทำลายต้นไม้กลายพันธุ์
“หัวหน้า พวกเราทำอะไรมันไม่ได้ พวกคุณจัดการมันเถอะ พวกเราจะคอยคุ้มกันให้” สวี่จื่อโม่กล่าว
เมื่อมีม่านพลังของเฉินอี้คอยปกป้องและคนอื่นช่วยคุ้มกัน พวกเขาก็ใช้พลังพิเศษได้เต็มที่โดยไม่ต้องกังวลว่าจะถูกขัดจังหวะ
ทันทีที่โจวหนั่วเฉินก่อเปลวเพลิงไหลขึ้นกลางฝ่ามือ ร่างแยกก็ปรากฏขึ้นในพริบตา “โจวหนั่วเฉิน” ทั้งหกคนยืนล้อมต้นไม้ ก่อนโจมตีต้นไม้กลายพันธุ์พร้อมกัน
เย่ซูเหยารอจังหวะเหมาะ แล้วเรียกพายุหมุนขึ้นกลางลำต้น พัดเปลวเพลิงไหลปะปนไปกับกระแสลม กระจายไปทั่วทุกทิศ