โจวหนั่วเฉินหยุดฝีเท้า หลินอวี่เหยียนก็เดินมาหยุดตรงหน้าเขา พอกำลังจะพูด ชายหนุ่มก็เอ่ยขัดขึ้นเสียก่อน
“คุณหลิน ความสนิทสนมที่คุณคิดไปเองทำให้ผมอึดอัด ที่ผมช่วยคุณมีเงื่อนไข ถ้าคุณลืมไปแล้ว ผมก็ไม่รังเกียจที่จะลงมือเอง”
น้ำเสียงของโจวหนั่วเฉินเย็นชา ชวนให้คนไม่กล้าเข้าใกล้
ซือหร่านเพิ่งตระหนักว่า ที่แท้เธอมาอยู่ในโลกที่ไม่มีตัวเอง หรือก็คือนิยายต้นฉบับนั่นเอง?
“ฉัน... ฉันไม่ได้ลืม ฉันจะไปบอกพ่อ”
หลินอวี่เหยียนยังอยากพูดอะไรต่อ กู้หมิงก็เดินเข้ามาทางนี้ “หนั่วเฉิน นี่เป็นเส้นทางกลับเมืองหลวง นายลองดูสิ”
โจวหนั่วเฉินเดินตามกู้หมิงไปทันที หลินอวี่เหยียนเม้มริมฝีปาก ไม่กล้าตามไป
“ถ้านายไม่ช่วยเธอ นายเองก็ออกมาไม่ได้เหมือนกัน ทำไมไม่บอกเธอล่ะ?”
น้ำเสียงกู้หมิงเย็นเรียบ แต่ก็ไม่ต่างจากกู้หมิงที่ซือหร่านรู้จักนัก
“ฉันไม่มีหน้าที่ต้องบอก”
โจวหนั่วเฉินไม่มีท่าทีละอายใจ “ถ้าอยากให้หลินเฟิงยอมสวามิภักดิ์ การให้เขาติดหนี้บุญคุณฉันเป็นวิธีที่ดีที่สุด ถ้าหลินอวี่เหยียนเกลี้ยกล่อมพ่อได้ พวกเราก็ไม่ต้องเหนื่อย ถ้าเกลี้ยกล่อมไม่ได้ก็ลงมือ”
ในภาพลวงตา เขาตั้งใจจะออกมาเองคนเดียว ซอมบี้ในป่าก็จัดการไปเกือบหมดแล้ว แต่สุดท้ายกลับออกไปไม่ได้
หลังจากเดาเรื่องราวได้คร่าว ๆ เขาถึงพาเธอออกมาด้วย
ในเมื่อมีบุญคุณให้ใช้ถึงมือ ก็ใช้เสียเปล่าไม่ได้ หากหลินอวี่เหยียนเกลี้ยกล่อมหลินเฟิงให้ยอมสวามิภักดิ์ได้ พวกเขาก็ไม่ต้องเสียเวลาอยู่ที่ฐานชางซง
ฐานที่มั่นแบบนี้ดูแลจัดการได้แค่พอใช้ ไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องอยู่ต่อ ถึงตอนนั้นกลับเมืองหลวงแล้วค่อยหาเหตุผลปลดหลินเฟิง
กู้หมิงหัวเราะเบา ๆ “นายคงต้องกลับไปเรียนเรื่องศีลธรรมใหม่แล้วล่ะ”