“ไม่ต้องขอโทษ ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอจะมา”
เสียงอ่อนโยนเสียงหนึ่งดังขึ้น
ซือหร่านเงยหน้า เงาร่างของหยุนซีปรากฏขึ้นในสายตา
สภาพของทั้งคู่ราวกับสลับกันไป ตอนนี้หยุนซีแตะต้องไม่ได้ ดูคล้ายจะสลายหายไปได้ทุกเมื่อ
สภาพแวดล้อมรอบตัวเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ซือหร่านราวกับอยู่ท่ามกลางม่านหมอก
ไกลออกไปมีภูเขาสูงตระหง่าน ใต้ภูเขามีซอมบี้หลายร้อยล้านตัวกำลังปีนขึ้นไป
โลกทั้งใบมืดสลัวไร้แสง บรรยากาศกดดันปกคลุมไปทั่ว
มองออกไปสุดสายตา นอกจากซอมบี้ก็มีแต่ซอมบี้ พวกเธออยู่ในโลกของซอมบี้จริง ๆ
ส่วนบนยอดเขาคือเหล่าเพื่อนร่วมทีมของเธอ
ร่างของเธอยังคงหลับไม่รู้สึกตัว โจวหนั่วเฉินอุ้มเธอไว้ แม้แต่แก่นคริสตัลจากพืชระดับ 5 ก็ลองใช้แล้ว แต่ก็ปลุกเธอไม่ได้
เพื่อนร่วมทีมทุกคนล้อมเธอไว้ตรงกลาง ต่างต่อสู้กับซอมบี้ที่ปีนขึ้นมาจากทิศทางของตัวเอง
พวกเขาตามซือหร่านเข้ามาด้วย ทันทีที่มาถึงก็อยู่บนยอดเขาลูกนี้แล้ว แต่ซือหร่านกลับหมดสติอยู่ตลอด พวกเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะออกไปได้อย่างไร
“เธอยังจำคำทำนายนั้นได้ไหม?”
หยุนซียิ้มพลางถาม ทั้งสองดูราวกับเป็นเพื่อนเก่าที่สนิทสนมกันมานาน
“จำได้ หนึ่งหมากซ่อนพลังวิญญาณ ช่วยโลกอีกครา คนคนนั้นก็คือเธอ”
ซือหร่านมองเธอ แววตาเปี่ยมด้วยความรู้สึกผิดที่สลัดไม่ออก
หยุนซีตายไปแล้ว คำทำนายใช้การไม่ได้อีกต่อไป มนุษยชาติจึงถูกกำหนดให้พบจุดจบ
แต่หยุนซีกลับยิ้ม มองเธออย่างอ่อนโยน “ไม่ใช่ คนคนนั้นคือเธอต่างหาก”
ซือหร่านชะงัก แต่เธอไม่มีพลังถ้อยคำศักดิ์สิทธิ์นี่นา