ซือหร่านรู้ว่าเด็กหญิงตัวน้อยคนนี้รู้ดีว่าหากใช้ถ้อยคำศักดิ์สิทธิ์ จะถูกจับตามอง จึงคิดจะหลบอยู่ในชนบทสักพัก
เธอทำให้แม่ผิดหวังไปแล้ว จะปล่อยให้คนอื่นพาตัวไปอีกไม่ได้
แต่...สิ่งที่เธอไม่เคยคาดคิดก็คือ เธอจะอยู่ที่นั่นนานถึงห้าปี พ่อแม่ไม่เคยเอ่ยปากให้เธอกลับไปอยู่ด้วยเลย
เธอสอบเข้าโรงเรียนมัธยมปลายประจำเมืองได้ด้วยผลการเรียนยอดเยี่ยม จากนั้นก็ย้ายออกไปอยู่คนเดียว
เธอได้รู้จักเพื่อนคนแรกในชีวิต เย่ซูเหยา
แต่เย่ซูเหยาอยู่ได้เพียงปีเดียวก็ถูกส่งไปเรียนต่อต่างประเทศ แสงสว่างที่มีเพียงชั่วครู่จะส่องทะลุชีวิตอันมืดมนได้อย่างไร
จนกระทั่งปีสุดท้ายของมัธยมปลาย หลังเรียนจบ ในที่สุดเธอก็มีเหตุผลที่จะกลับบ้าน
แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับเป็นโฉนดบ้าน กุญแจรถ และจดหมายตัดขาดความสัมพันธ์ฉบับหนึ่ง...
เธอร้อนใจจนรีบไปหาพวกเขาทั้งคืน เพราะยังไม่บรรลุนิติภาวะ จึงนั่งได้แค่รถโดยสารที่ซื้อตั๋วได้โดยไม่ต้องใช้เอกสาร
เธอเดินทางต่อรถหลายทอด ตลอดทางไม่ได้หลับไม่ได้นอน จนแทบหมดแรง
แต่ทันทีที่มาถึงลานหน้าบ้าน เธอก็ได้ยินเสียงร่าเริงของแม่ดังมาจากอีกฟากกำแพง
ดูเหมือนแม่กำลังโทรศัพท์อยู่ในลานบ้าน พลางจัดการดอกไม้ต้นหญ้าอย่างอารมณ์ดี เสียงโทรศัพท์เปิดลำโพงไว้
«วางใจเถอะ ฉันส่งไปให้เธอแล้ว» หญิงคนนั้นฮัมเพลงไปด้วย
«เฉินเฉินไม่ชอบเธอ เห็นป่วยกระเสาะกระแสะอยู่ทุกวัน ฉันก็เก็บห้องเธอจนเรียบร้อยแล้ว แบบนี้หลานชายคนโปรดจะได้มาหาเราสองตายายบ่อยขึ้น»
เสียงคุณย่ายังคงแข็งแรงมีพลัง
«ได้ ๆ เก็บของเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้พวกเราก็ไปกัน»