ซูมู่ทำท่าร้องไห้กระซิก ฉวยโอกาสคว้ามือเสิ่นอี้ไป๋ไว้แล้วแสร้งทำตัวน่าสงสาร “พี่ไป๋ ตอนนี้ฉันเหลือแค่พี่แล้วนะ!”
เสิ่นอี้ไป๋ยังคงเงียบงัน เพียงแต่จากที่ใจเย็นก็กลายเป็นพูดไม่ออกเสียแล้ว ยังไงมือก็ชักกลับมาไม่ได้อยู่ดี
หัวหน้าทีมเจี่ยนยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ ไม่เคยเห็นเสิ่นอี้ไป๋ตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาแบบนี้มาก่อนเลย ฮ่า ๆ ๆ
คนกลุ่มหนึ่งทยอยเดินมาจากอีกฟากของเวที ในจำนวนนั้นมีชายที่เพิ่งเจอกันเมื่อครู่ ฉือเยี่ยน รวมอยู่ด้วย
“โห แขนลายพร้อยเชียว!”
“โห แต่งตัวนอกรีตสุด ๆ!”
“ไม่ใช่ว่าจะว่านะ แต่ทำไมฉันรู้สึกว่าพวกเขาดู...หมดแรงกันยังไงไม่รู้?” ถังเย่าพูดอะไรชวนตะลึงออกมา
“อย่าพูดอย่างนั้นสิ...ฉันก็...”
ซือหร่านกำลังจะบอกว่าตัวเองก็คิดแบบนั้น แต่พอหันไปก็สบเข้ากับแววตาหยอกเย้าของโจวหนั่วเฉิน
ชายหนุ่มยกมือขึ้น ใช้หว่างนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ประคองคางของซือหร่าน นิ้วยาวลูบแก้มกลม ๆ ของเธอเบา ๆ ก่อนก้มลงสบตา น้ำเสียงทุ้มต่ำแผ่วช้า
“ที่รัก รู้เยอะจริง ๆ นะ~ กลับไปแล้วผมจะอธิบายให้ฟังอย่างละเอียดเลย”
ซือหร่าน “...”
จริง ๆ ก็ไม่ได้อยากรู้ขนาดนั้นสักหน่อย
ตั้งแต่ใช้แก่นคริสตัลซอมบี้ได้ ตอนนี้โจวหนั่วเฉินของทีมจิงอวิ๋นก็อยู่ระดับ 5 เต็มแล้ว นอกจากซือหร่านกับกู้หมิงที่ใกล้จะถึงระดับ 5 คนอื่น ๆ ล้วนอยู่ระดับ 4
หัวหน้าทีมเจี่ยนกับเสิ่นอี้ไป๋อยู่ระดับ 4 ส่วนลูกทีมของเขาก็ใกล้จะถึงระดับ 4 กันหมดแล้ว มีเพียงซูมู่ที่อยู่ระดับ 2
ผลของแก่นคริสตัลซอมบี้แตกต่างกันไปในแต่ละคน การเลื่อนขึ้นหนึ่งระดับได้ในเวลาอันสั้นถือว่าหายากมากแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าทีมไร้นามจะมีฝีมือระดับไหน