“ถ้าบอกว่าสถานที่นี่สร้างขึ้นก่อนวันสิ้นโลก ฉันก็เชื่อเลย” อวิ๋นฟานมองอย่างตื่นตะลึง
พวกเขาเตรียมการกันมานานแค่ไหนแล้ว ต้องใช้ทั้งกำลังคนและทรัพยากรมากมายเพียงใดกัน
เมื่อเห็นภาพเหล่านี้ ซ่งเหยาซิงก็รู้สึกหนักอึ้งในใจ “คนในเมืองตานเหอของเรามีจำนวนมาก สองปีก่อนก็มีมากกว่าเมืองหนานชิงแล้ว”
“แต่ถ้าไม่นับผู้มีพลังพิเศษ คนอื่น ๆ ก็มีแค่พวกที่เราเห็นตอนเข้ามานี่เอง...” ซือหร่านพลันรู้สึกหนาวขึ้นมา
หนาวเหน็บไปถึงข้างใน
ทุกคนเดินลึกเข้าไปต่อ แล้วก็พบว่าคนทั้งสองฝั่งต่างทำกิจกรรมอยู่ในเขตของตัวเอง คนด้านในไม่ออกมาข้างนอก ส่วนคนด้านนอกแอบมองเข้ามาเป็นระยะ แต่ไม่มีใครก้าวเข้าไป
“ก็ไม่มีแนวกั้นนี่ ฉันเข้าไปตรง ๆ เลยได้ไหม?” สวี่จื่อโม่ลองยื่นขาข้างหนึ่งออกไป เตรียมก้าวเข้าไปยังเขตด้านใน
“ระวัง!” เฉินอี้สัมผัสได้ถึงการโจมตีจากพลังพิเศษก่อนใคร จึงรีบดึงสวี่จื่อโม่ไว้
เขาคุ้นเคยกับพลังนี้ดี มันคือพลังพิเศษพืช
ทันใดนั้น เถาวัลย์มีหนามหลายเส้นก็พุ่งขึ้นจากดินตรงจุดที่สวี่จื่อโม่เหยียบ แทงเข้าใส่เขา
“เชี่ย!” สวี่จื่อโม่อาศัยแรงของเฉินอี้กระโดดถอยกลับอย่างรวดเร็ว แล้วหลบไปอยู่หลังเด็กหนุ่มทันที ราวกับลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองก็ใช้พลังพิเศษโจมตีได้เหมือนกัน
โจวหนั่วเฉินแทบไม่อยากมอง “ขายหน้าชะมัด”
เฉินอี้ควบคุมเถาวัลย์ของตัวเองเข้าต้านการโจมตีจากอีกฝ่าย ก่อนชักมีดสั้นขึ้นมาตัดเถาวัลย์ขาดในคราวเดียว
ไม่นาน เถาวัลย์ก็เหี่ยวเฉาและหดกลับลงไปในดิน
“ดูเหมือนรอบนี้จะมีหมดเลยนะ” ซือหร่านก้มมองรอยแยกเล็ก ๆ บนพื้น “สงสัยจะตั้งแนวกั้นไว้จริง ๆ”