เมื่อมาถึงประตูหลังเขตชางอวิ๋น คนจากทีมเจี่ยนและทีมจื่อชีก็มากันครบ ทั้งซูเฉิงชวนและซูมู่ก็มาเช่นกัน
ซูมู่ร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหล คว้าตัวทั้งสามคนไว้ไม่ยอมปล่อย «ฮือ ๆ พวกเธออย่าไปได้ไหม พวกเธอไปแล้ว ฉันก็ไม่รู้จะไปเล่นกับใคร»
ซือหร่านยื่นกระดาษให้ «งั้นเธอก็ไปกับพวกเราสิ ระหว่างทางจะได้จัดการซอมบี้ไปด้วย»
ซูมู่ไม่แม้แต่จะรับกระดาษ เธอปาดน้ำตาบนหน้าออกจนเกลี้ยง สูดจมูกทีหนึ่ง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม «เดินทางปลอดภัย»
ทำเอาคนจากทีมเจี่ยนกับทีมจิงอวิ๋นทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ไม่ออก
«ถึงจะรู้จักกันเพียงไม่นาน แต่ฉันก็โชคดีมากที่ได้รู้จักพวกเธอ» ซางเหอทอดถอนใจในใจ
«พวกเราก็เหมือนกัน»
ทั้งสามคนนึกถึงตอนแรกที่ตั้งใจจะอยู่ฐานชางซงต่อ พอเวลาผ่านไปหนึ่งเดือน ก็เกิดเรื่องขึ้นมากมาย พวกเธอได้รู้จักเพื่อนหลายคนที่นี่
«เอาละ ทำไมถึงเศร้ากันแล้วล่ะ ยังไงตอนนี้ฐานชางซงก็อยู่ในความดูแลของนายกรัฐมนตรีเซียว พวกเธอกลับมาเมื่อไรก็เหมือนกลับบ้านตัวเองนั่นแหละ»
ซูมู่เป็นคนมองโลกในแง่ดี
ซ่งเหยาซิงกอดพวกเธอ «ไม่ต้องห่วง ฐานชางซงจะเป็นหน้าที่ของพวกเราปกป้อง หวังว่าพวกเราจะได้เห็นวันสิ้นสุดของวันสิ้นโลกไปด้วยกัน»
พวกหญิงสาวต่างก็เดินเข้ามากอดกันและกัน ถ่ายทอดคำอวยพรที่บริสุทธิ์ใจที่สุดให้แก่กัน
«เดินทางปลอดภัย ขอให้ทุกคนปลอดภัย!»
«ได้ พวกเธอก็เหมือนกัน»
พวกเราจะปลอดภัยทุกคน
เสิ่นอี้ไป๋ยื่นมือออกไป มองโจวหนั่วเฉิน «ไม่ต้องห่วง ฉันจะทำภารกิจให้สำเร็จแน่นอน»
โจวหนั่วเฉินพยักหน้า ยื่นมือไปจับมือเขา «อืม ถ้ามีปัญหาอะไรก็ติดต่อฉันได้เลย หลังจากนี้ซอมบี้จะยิ่งมีจำนวนมากขึ้น หน้าที่สำคัญที่สุดของนายคือปกป้องฐานชางซง»