“แต่เธอดูเด็กมากเลยนะ ทำงานแล้วเหรอ?” เย่ซูเหยาถาม
เธอยังเรียนปีสองอยู่เลย เวินเหยียนดูอายุไล่เลี่ยกับเธอแท้ ๆ
“ปีนี้ฉันอายุ 22 แล้ว เรียนปีสี่ กำลังจะจบ เลยเริ่มทำงานก่อนสองปี”
ที่แท้ก็เป็นหัวกะทินี่เอง ยินดีที่ได้รู้จัก ยินดีที่ได้รู้จัก
“พี่น้องพวกคุณเก่งกันจังเลย เป็นคนทำเรื่องใหญ่โตกันทั้งคู่!”
รอยยิ้มของเวินเหยียนจางลงเล็กน้อย “พวกเรา... ไม่ใช่พี่น้องแท้ ๆ กัน”
ทั้งสามคนชะงัก นี่ต่างหากคือประเด็นสำคัญเหรอ?
ถ้าอย่างนั้นพวกเขาสนิทกันหรือไม่สนิทกันกันแน่? ดูใกล้ชิดกันมากนี่นา
“ฉันโตมากับคุณปู่ตั้งแต่เด็ก พ่อแม่ไม่สนใจฉัน ฉันเลยอยู่ที่ตระกูลเจียง แม้จะไม่ได้ติดต่อกับตระกูลเวิน แต่กับเจียงเหิงน่ะไม่ใช่แบบนั้นจริง ๆ”
เวินเหยียนยังคงว่าง่าย ราวกับกำลังเล่าเรื่องธรรมดาทั่วไป
มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่า ความรู้สึกของเด็กสาวที่เริ่มก่อตัวตั้งแต่มัธยมต้น กำลังเติบโตอย่างอิสระในที่ที่ไม่มีใครมองเห็น
เวินเหยียนฉลาด เธอไม่รีบร้อน เพียงวางแผนค่อย ๆ เข้าใกล้ทีละขั้น อยู่ด้วยกัน สอบเข้าโรงเรียนนายร้อย ทำงานด้วยกัน...
เธอจะไม่ถอดหน้ากากว่าง่ายออก มีแต่จะรอให้เขาค่อย ๆ ตกลงมาในกับดัก
พี่ชายงั้นเหรอ?
หึ สิ่งที่เธอต้องการคือให้เขาเป็นฝ่ายบอกให้เธอเปลี่ยนคำเรียกด้วยตัวเอง ให้เธอกลายเป็นผู้บัญชาการเจียงที่ยอมสยบต่อเธอเพียงคนเดียว...
ระหว่างทางพวกเขาแทบไม่ได้พัก แค่รอให้ฟ้ามืดก็เปลี่ยนรถตามระดับความสามารถ เพื่อเพิ่มความปลอดภัย
“ราบรื่นกว่าที่เราคิดไว้” กู้หมิงพูดพลางมองแผนที่อิเล็กทรอนิกส์