ยามนั้นเป็นเวลากลางดึกแล้ว แรงดิ้นรนของหญิงสาวในอ้อมแขนทำให้เขาตื่นขึ้น เขาเปิดโคมไฟข้างเตียง แต่หญิงสาวยังคงติดอยู่ในฝันร้าย เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก
โจวหนั่วเฉินเรียกชื่อเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ไม่กล้าส่งเสียงดังเกินไป กลัวจะทำให้เธอตกใจ
ซือหร่านโผเข้าหาอ้อมแขนชายหนุ่มทันที สูดหายใจลึกอยู่หลายครั้ง
โจวหนั่วเฉินลูบหลังเธอเบา ๆ “ไม่เป็นไรแล้ว ผมอยู่นี่”
ซือหร่านค่อย ๆ สงบลง เสียงแหบพร่าเล็กน้อยเพราะเพิ่งตื่น “ตอนคุณหลับ ได้ยินเสียงฝีเท้าหรือเปล่า?”
โจวหนั่วเฉินขมวดคิ้ว “เสียงฝีเท้าอะไร?”
ปกติเขาหลับไม่สนิทนัก คอยระแวดระวังอยู่ตลอด คฤหาสน์ตระกูลหยุนเงียบสงัดเป็นพิเศษ เขาไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย
สติของซือหร่านค่อย ๆ กลับคืนมา หรือเสียงฝีเท้านั่นก็เป็นแค่ความฝัน?
“โจวหนั่วเฉิน ฉันรู้สึกว่าคฤหาสน์ตระกูลหยุนมีปัญหา ในฝันของฉัน ที่นี่ไม่ได้เป็นแบบนี้เลย”
โจวหนั่วเฉินหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดเหงื่อให้ซือหร่านอย่างใส่ใจ “ได้ ผมรู้แล้ว พรุ่งนี้เราจะตรวจที่นี่ให้ทั่ว”
ซือหร่านไม่คิดว่าโจวหนั่วเฉินจะรับปากทันที เธอนึกว่าเขาจะพูดว่า ‘แค่ฝันเอง นอนต่อก็หายแล้ว อย่าคิดมากเลย’
โจวหนั่วเฉินคล้ายมองความคิดของเธอออก จึงหัวเราะเบา ๆ “ถึงผมจะไม่ได้ยินเสียงฝีเท้า แต่ผมเชื่อในการตัดสินใจของคุณ อีกอย่าง เรื่องที่ซ่างกวนเยว่เห็นเงาคนนั่น ผมว่าตระกูลหยุนต้องไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เห็นแน่”
“อืม ได้”
ดูเหมือนโจวหนั่วเฉินเองก็มีแผนอยู่ในใจ ซือหร่านจึงค่อยวางใจลงบ้าง