ยังไม่ทันที่ทุกคนจะได้ลงมือ ชายหนุ่มคนเดิมก็ขับรถจี๊ปที่ตัวถังเสียหายหนักเข้ามาอีกคัน
เถียนลี่ฉีกยิ้มกว้าง วันนี้มันวันอะไรกันนะ ถึงได้มีผู้มีพลังพิเศษมาเยอะขนาดนี้
“รอสักครู่นะ เดี๋ยวให้ทุกคนแสดงพลังพิเศษพร้อมกัน แล้วจะพาเข้าไปจัดสรรบ้านให้” เถียนลี่เดินผ่านพวกเขาไปทางรถจี๊ป
สวี่จื่อโม่ไม่พอใจ “คนนี้ทำงานไม่เป็นเลยจริง ๆ ยังจะให้พวกเรารอพวกเขาอีก”
กู้หมิงหาที่นั่งลง “ไม่เป็นไร ดูไปด้วยก็ดี”
มีคนสามคนลงจากรถจี๊ป แล้วเดินตรงมาทางพวกเขา ซือหร่านยังนึกชื่อพวกนั้นไม่ออก ก็ได้ยินเสียงผู้ชายคนหนึ่งเรียกขึ้นมาก่อนว่า “เสี่ยวหร่าน!”
ไม่รู้ทำไม ทีมจิงอวิ๋นถึงหันไปมองโจวหนั่วเฉินพร้อมกันโดยไม่รู้ตัว
อีกฝ่ายยังคงสีหน้าเรียบเฉย “พลังของพวกคุณจะแข็งแกร่งได้เท่าความอยากรู้อยากเห็นไหม?”
หลี่โจวหยางรีบเดินไปหาซือหร่าน สวนกับเถียนลี่ไปพอดี
ยังไม่ทันเดินถึงตัว โจวหนั่วเฉินก็คว้าข้อมือซือหร่านแล้วดึงเธอไปไว้ข้างหลัง
“ทำอะไรน่ะ? ฉันกับเธอเป็นเพื่อนสนิทกันนะ” หลี่โจวหยางพูดอย่างไม่พอใจ
โจวหนั่วเฉินจ้องเขา “งั้นเหรอ? แผลที่มือของนายโดนซอมบี้ข่วนมาใช่ไหม? ยังไม่รู้เลยว่าเลือดจะติดเชื้อหรือเปล่า ก็พุ่งเข้าใส่คนอื่นแล้ว ความหลังเก่า ๆ นี่นายมีอยู่เต็มตัวเลยนะ”
ทุกคนลุกขึ้นอย่างระแวดระวัง คราวนี้จึงเห็นรอยข่วนด้านในแขนของเขา ยาวราว 3 เซนติเมตร แม้เลือดตรงแผลจะดำคล้ำ แต่ก็หยุดไหลแล้ว
ถ้าโจวหนั่วเฉินไม่เตือน ตำแหน่งนี้คงสังเกตเห็นได้ยากจริง ๆ
โจวหนั่วเฉินหันไปมองซือหร่าน แววตาเจือความหยอกเย้า น้ำเสียงประชดประชัน “ไม่รู้จักหลบด้วยนะ รักกันลึกซึ้งขนาดนี้ ฉันเริ่มเชียร์คู่นายสองคนแล้วสิ”