ทั้งที่ทำงานทำภารกิจเพื่อชดใช้ได้แท้ ๆ แต่กลับเลือกไปขอยืมคนอื่น เรื่องแบบนี้มีครั้งแรกก็ต้องมีครั้งต่อไป หากไม่ลองสัมผัสความลำบากจากการไม่มีอาหารด้วยตัวเอง แล้วต่อไปไม่ใช่ว่าต้องมาหาเธอทุกครั้งหรือ
ต่อให้เสบียงของซือหร่านกินกี่ชาติก็ไม่มีวันหมด อย่างมากเธอก็เอาไปบริจาคให้ผู้ประสบภัยที่เดือดร้อนหนัก ไม่ใช่ยกให้คนที่ไม่ยอมลำบากแม้แต่นิดเดียวแบบนี้
“เสี่ยวหร่าน พวกเราก็เป็นเพื่อนกัน ต่อไปคงต้องใช้ชีวิตอยู่ในฐานเดียวกัน ยังไงก็ต้องเจอกันอยู่ดี” หลี่โจวหยางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “คิดเสียว่ามีเพื่อนเพิ่มอีกคน ก็มีทางเลือกเพิ่มอีกทาง ต่อไปพวกเราก็จะช่วยเธอเหมือนกัน”
“ฉันไม่ชอบคบเพื่อน” ซือหร่านไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง ทำตัวเหมือนเด็กที่ไม่รู้จักกาลเทศะ ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
ถ้าเจอคนที่คิดจะใช้ศีลธรรมมาบีบบังคับ ก็ไม่จำเป็นต้องมีไหวพริบสูงนักหรอก ความสัมพันธ์ดีมากหรือไง มีอะไรให้ต้องรักษากัน
เถียนลี่เห็นว่าตัวเองถูกเมิน จึงรีบพูดแทรก “ไม่เป็นไร ๆ เงินเดือนของผู้มีพลังพิเศษสูงมาก พวกคุณคงใช้คืนได้เร็ว ๆ มาแสดงพลังให้ดูกันเถอะ”
หลี่โจวหยางรู้ว่าไม่มีหวังแล้ว จึงได้แต่เดินไปยังลานโล่งด้วยสีหน้าอึดอัด
เขารวมลูกไฟไว้ในมือขวาแล้วขว้างใส่หลักไม้ที่อยู่ห่างออกไป 5 เมตร แรงกระแทกทำให้หลักไม้ล้มลง ก่อนจะค่อย ๆ ลุกไหม้อยู่บนพื้น
หลี่โจวหยางพอใจมาก เพราะช่วงแรกเขาทำได้แค่ประกายไฟเท่านั้น “เสี่ยวหร่าน ต่อไปฉันปกป้องเธอได้นะ”
ซือหร่านสวยเกินไปอยู่แล้ว แถมยังมีพลังสายฟ้า ดูก็รู้ว่าเสบียงไม่ขาด หากได้คบกับเธอ...สายตาที่หลี่โจวหยางมองเธอก็ยิ่งร้อนแรงขึ้น