หยุนเซี่ยวกดมือเธอไว้ “ไม่ได้หรอกค่ะ คำทำนายของพ่อจะนำพาคนมาเท่าไรก็เท่านั้น ถ้ามีคนอื่นเข้ามาแทรกแซง คำทำนายก็อาจล้มเหลวได้”
มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?
“วางใจเถอะ ทำตามคำทำนายก็พอ พวกคุณมีเท่านี้ก็พอแล้ว”
ความสามารถของหยุนเซี่ยวพิสูจน์ให้เห็นแล้ว พวกเขาจึงจำต้องยอมตาม
“แล้วทำไมคำทำนายของพ่อคุณถึงมาอยู่ในมือผมล่ะ? สัญลักษณ์บนกระดาษนี่คุณเขียนหรือเปล่า?”
หยุนเช่อฟังมานานจนพอจะเข้าใจเรื่องราวแล้ว
การที่เขาได้พบกับทีมจิงอวิ๋น และทีมจิงอวิ๋นกับพวกหยุนเจิงเดินทางมาถึงที่นี่ ล้วนดูราวกับเป็นชะตาลิขิต แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่รู้ที่มาของตัวเองอยู่ดีหรือ?
หยุนเซี่ยวส่ายหน้า “ไม่รู้ค่ะ ฉันแค่ส่งคำทำนายออกไป ส่วนสุดท้ายคำทำนายจะมาในรูปแบบไหน มาจากที่ไหน และไปที่ไหน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แค่ว่าพวกคุณจะมา”
ลึกลับเกินไปแล้ว… สุดท้ายวิทยาศาสตร์จะพาไปสู่เรื่องเหนือธรรมชาติจริง ๆ หรือไง?
ทุกคนได้รับข้อมูลมากมายในคราวเดียว จนไม่รู้จะตอบสนองอย่างไร
“ฮิ ๆ เพราะงั้นสองวันนี้พวกคุณอยู่ที่นี่ก่อนนะ จะได้มาเล่นเป็นเพื่อนฉันไง～”
หยุนเซี่ยวดีใจมาก กระโดดโลดเต้นไปคว้ามือหยุนเจิง “พี่ชาย ฉันคิดถึงพี่มากเลย แต่ข้างนอกอันตรายเกินไป ก่อนหน้านี้พวกเราเลยได้แต่แอบเฝ้าดูพี่อยู่ห่าง ๆ…”
เด็กสาวเงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้าน้อยใจ
หยุนเจิงไม่รู้แล้วว่าควรทำอย่างไรกับเธอ จึงได้แต่เงียบ ไม่พูดอะไรสักคำ
เด็กสาวไม่ย่อท้อ หันไปมองทุกคน “ตอนนี้เจ็ดโมงแล้วค่ะ ฉันพาพวกคุณไปกินข้าวนะ!”