เด็กสาวตรงหน้าสูงราว 150 เซนติเมตร ผมยาวดำสนิทสยายลงบนบ่า กระโปรงสั้นสีแดงทำให้เธอดูน่ารักสดใส
แต่เธอ…เห็นชัด ๆ ว่าอายุแค่สิบสองสิบสามเองไม่ใช่เหรอ?!
ปีนี้หยุนซีควรจะอายุยี่สิบแล้วนี่?
“พี่สาว สวยจังเลยค่ะ!”
หยุนเซี่ยววิ่งเข้าไปหาซือหร่าน สีหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความยินดี เธอแหงนหน้ามองอีกฝ่าย ดวงตาเป็นประกาย
ซือหร่านได้สติกลับมา “เธอ…สวัสดี”
หยุนเซี่ยวยิ้มอย่างไร้เดียงสาให้เธอ ก่อนจะวิ่งไปหาอวิ๋นเจิงแล้วกอดเขาไว้ “พี่ชาย มาแล้วเหรอคะ!”
ทุกคนถูกภาพตรงหน้าทำเอาตั้งตัวไม่ทัน นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ดูจากปฏิกิริยาของอวิ๋นเจิง คู่สามีภรรยาคู่นี้เป็นคนตระกูลหยุน แล้วทำไมหยุนซีถึงกลายเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ไปได้?
“ขอ…ขอถามอย่างเสียมารยาทหน่อย เธออายุเท่าไรเหรอ?”
เมื่อได้ยินว่าเด็กคนนี้เรียกอวิ๋นเจิงว่าพี่ชายจริง ๆ เย่ซูเหยาก็ถึงกับงง
“หนูอายุสิบสามแล้วค่ะ” หยุนเซี่ยวตอบอย่างมีความสุข
ทุกคนพากันถอนหายใจโล่งอก…หลอกกันชัด ๆ ต่อให้เธอบอกว่าอายุยี่สิบก็ไม่มีใครเชื่อหรอก
อวิ๋นเจิงดึงเธอออกจากตัวทันที แววตาไร้ความอ่อนโยน น้ำเสียงเย็นชา “เธอเป็นใคร?”
“พี่ชายดุจัง หนูหยุนเซี่ยวนะคะ!”
เด็กสาวน้ำตาคลอขึ้นมาทันที มองอวิ๋นเจิงอย่างน่าสงสาร
“อวิ๋นเจิง อย่าทำให้น้องตกใจสิ”
อวิ๋นชิงรีบดึงหยุนเซี่ยวมา จัดเสื้อผ้าและผมให้เรียบร้อย
“เธอเป็นน้องสาวผมงั้นเหรอ? ล้อกันเล่นหรือไง แล้วพ่อแม่ผมอยู่ไหน?”
ความอดทนของอวิ๋นเจิงหมดลง เขาจ้องคนทั้งสองตรงหน้า
โจวหนั่วเฉินขมวดคิ้วแล้วก้าวเข้ามา “อวิ๋นเจิง อย่าลืมจุดประสงค์ที่เรามาที่นี่”