จู่ ๆ ก็เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เย่ซูเหยาพูดเร็วจนปากนำหน้าไปก่อน ส่วนสมองคงถูกทิ้งไว้บนดาวอังคารแล้ว
“พวกเธอไม่มีทางเดาออกหรอกว่าเมื่อวานฉันขายหน้าแค่ไหน...”
เย่ซูเหยาอยากมุดดินหนีจริง ๆ พอนึกถึงเมื่อคืน...
“เธอคุยกับเขา แล้วฉันจะคุยกับใครล่ะ?”
เสียงเปี่ยมอารมณ์ของกู้หมิงยังดังก้องอยู่ข้างหู
แต่ตอนนั้นเธอถูกจูบจนมึนงง พออ้าปากก็หลุดพูดว่า
“อะ...อะไรนะ? นายอยากคุยกับเขาเหรอ?”
กู้หมิงหัวเราะเบา ๆ แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ เสียงทุ้มมีเสน่ห์ของเขาเอ่ยว่า “เย่ซูเหยา เธอแกล้งโง่อยู่หรือเปล่า?”
เขาสงสัยว่าเธอแกล้งทำ แต่ไม่เคยสงสัยเลยว่าตอนนั้นเธอโง่จริง ๆ
เย่ซูเหยาหายใจไม่ออก ไม่รู้เอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ผลักชายหนุ่มออกไปตรง ๆ แล้วก็...วิ่งหนี
“ฮือ ๆ น่าอายจะตายอยู่แล้ว ช่วยด้วย!”
เย่ซูเหยาอับอายอยู่ทั้งคืน ตอนนี้จึงหวังว่าจะได้รับคำปลอบใจจากเพื่อนรัก
ซือหร่านกับซ่างกวนเยว่กลั้นหัวเราะ เหยาเหยานี่ช่างน่าสนใจจริง ๆ
สมแล้วที่แม้แต่กู้หมิงผู้ปราดเปรื่องก็ยังเดาไม่ออกว่าเย่ซูเหยาจะพูดอะไรต่อ
ซือหร่านลูบหัวเธอ “ไม่เห็นน่าอายเลย ฉันว่ายังพอไหว”
เย่ซูเหยากะพริบตากลมโตมองเธอ “จริงอ๊ะ?”
ซือหร่านพยักหน้า “จริงสิ ต่อไปถ้าเธอรู้สึกอับอายเมื่อไหร่ ก็นึกถึงเรื่องเมื่อคืนได้เลย”
เย่ซูเหยา “...”
เพื่อนรักศัตรู! ต้องเป็นเพื่อนรักศัตรูแน่ ๆ!
ซุนคุนกับหลี่เมิ่งอิ๋งพาพวกเขาเดินเข้าไปด้านใน ผ่านเถาวัลย์ที่หม่าเจี๋ยปลูกกั้นไว้ในเขตชั้นใน ก่อนจะเข้าไปถึงส่วนลึกที่สุดของเขตชั้นใน
ก่อนหน้านี้ซือหร่าน โจวหนั่วเฉิน และเสิ่นอี้ไป๋เคยเข้ามาที่นี่แล้ว แต่ตอนนั้นพวกเขาไปที่ห้องทดลอง