เปลวไฟแผดเผาผิวหนังอยู่แล้ว แต่เรื่องประหลาดกลับเกิดขึ้น
ฟ่านป๋อหมิงไม่มีเวลาออกคำสั่งแม้แต่น้อย ทว่าฟ่านอวิ๋นที่อยู่ด้านหลังกลับขยับตัว ช่วยรับการโจมตีถึงตายนั้นแทนเขาโดยตรง
แม้ผิวหนังจะถูกไฟลวกจนแทบดูไม่ได้ สีหน้าของเขากลับยังคงแข็งทื่อ ราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวด
ทีมจิงอวิ๋นไม่คิดเลยว่าฟ่านป๋อหมิงจะยังรอดชีวิต...
พวกเขามาที่นี่ครั้งนี้ก็เพื่อฆ่าเขา
โจวหนั่วเฉินแสร้งทำเป็นยอมทำตามก่อน เพื่อให้ฟ่านป๋อหมิงคลายความระแวง จากนั้นฉวยจังหวะที่อยู่ใกล้ที่สุดลงมือสังหาร
ถึงการสะกดจิตจะกระตุ้นผ่านระบบประสาทได้ แต่ในเวลาเพียงเท่านี้ ฟ่านป๋อหมิงไม่มีทางทำได้ทัน
จับโจรต้องจับหัวหน้า นี่คือโอกาสดีที่สุด
แต่ฟ่านอวิ๋นกลับปกป้องฟ่านป๋อหมิงด้วยตัวเอง ทั้งที่ไม่ได้รับคำสั่งใด ๆ เรื่องนี้เกินกว่าที่ทุกคนจะคาดคิด
ผู้มีพลังพิเศษทั่วไปย่อมเร็วกว่าโจวหนั่วเฉินไม่ได้ แต่ระดับพลังของฟ่านอวิ๋นกลับทัดเทียมกับเขา
ฟ่านอวิ๋นคนนี้...ถูกสะกดจิตจริง ๆ หรือว่า...แกล้งทำเป็นถูกสะกดจิตกันแน่?
«ฮ่า ๆ ๆ ลูกชายคนเก่งของพ่อ» ฟ่านป๋อหมิงอดทนต่อความเจ็บปวด ตบไหล่ฟ่านอวิ๋นเบา ๆ «พวกแกนี่ไม่รู้จักบุญคุณเอาเสียเลย»
ความโกรธเริ่มปรากฏบนใบหน้าฟ่านป๋อหมิง «วันนี้พวกแกไม่มีใครหนีรอดไปได้»
เพียงขยับความคิด ผู้มีพลังพิเศษกว่ายี่สิบคนก็กรูกันเข้ามาจากบริเวณทางเข้าคฤหาสน์ สีหน้าของพวกเขาไม่ต่างจากฟ่านอวิ๋น ล้วนเป็นคนที่ถูกฟ่านป๋อหมิงควบคุม
«อย่างนั้นหรือ?»
แม้จะลงมือไม่สำเร็จ แต่โจวหนั่วเฉินก็ไม่ลนลาน ยังคงยืนสงบนิ่งอยู่ที่เดิม
«ฟ่านป๋อหมิง แกทรยศส่วนกลางแล้วสร้างเมืองใต้ดินขึ้นมา คิดจริง ๆ หรือว่าจะปิดฟ้าบังตาได้?»