ซือหร่านเคลื่อนไหวฝ่าฝูงผู้มีพลังพิเศษ แม้พลังสายฟ้าของเธอจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่ก็ยังเข้าไม่ถึงตัวฟ่านป๋อหมิงในเวลาอันสั้น
“ไปช่วยเฉินหลิน”
ฟ่านป๋อหมิงสั่งให้หม่าเจี๋ยแยกตัวไป เหลือเพียงถังรุ่ยเฉียงกับผู้มีพลังพิเศษระดับ 4 อีกหลายคนคอยคุ้มกันใกล้ชิด ก่อนจะค่อย ๆ เดินไปทางเย่ซูเหยากับกู้หมิง
ถังเย่ากับสวี่จื่อโม่ล่อผู้มีพลังพิเศษเจ็ดแปดคนออกจากวิลล่า เฉินหลินก็ฉวยโอกาสออกมาด้วย
เขากำลังจะเข้าไปช่วยทั้งสองรับมือกับพวกผู้มีพลังพิเศษ เสียงของหม่าเจี๋ยก็ดังมาจากด้านหลัง “ไอ้ขยะ หลบไปซะ ฉันจัดการเอง!”
เมื่อวานหม่าเจี๋ยเพิ่งเลื่อนขึ้นเป็นระดับ 4 ตอนนี้จึงมีพละกำลังเหลือเฟือ เขาเสกเถาวัลย์นับไม่ถ้วน พุ่งเข้าใส่ถังเย่ากับสวี่จื่อโม่
ขณะที่เขากำลังจะฟาดเถาวัลย์ใส่สวี่จื่อโม่จนกระเด็น จู่ ๆ แรงกดดันทางจิตก็ทำให้เขาชะงักงัน
“ใครเป็นขยะ?”
สิ้นเสียง ถังเย่ากับสวี่จื่อโม่ก็ฉวยโอกาสตัดเถาวัลย์ของเขาทันที มีดขว้างโลหะกับก้อนหินยักษ์พุ่งเข้าใส่หม่าเจี๋ย
หม่าเจี๋ยถูกโจมตีจากทั้งสองทางจนล้มคว่ำ ถูกก้อนหินยักษ์ทับไว้ มีดขว้างปักตามร่าง เลือดไหลอาบ “แก! เฉินหลิน!”
เฉินหลินเป็นพวกเดียวกับพวกนั้นงั้นหรือ? เขานึกว่าอีกฝ่ายเป็นแค่ขยะ แล้วแรงกดดันทางจิตแข็งแกร่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?
ถังเย่ากับสวี่จื่อโม่ยังคงรับมือกับผู้มีพลังพิเศษที่ถูกสะกดจิต ส่วนเฉินหลินเดินไปหยุดตรงหน้าหม่าเจี๋ย น้ำเสียงเย็นชา
“ตอนอยู่ฐานตานเหอ ตอนที่แกปล่อยซอมบี้เข้าเมือง เคยคิดไหมว่าจะมีวันนี้?”