“เหยาเหยา อย่ามัวแต่มองคำบรรยายสิ บนต้นไม้นั่นมีศพแขวนอยู่ด้วย”
“เฮ้ย!”
เย่ซูเหยาตกใจแทบตาย หลับตาปี๋ มือยกขึ้นปิดตาแน่น
กู้หมิงฉวยโอกาสก้มลงจูบแก้มเธอ
หญิงสาวเบิกตากว้าง เลื่อนมือที่ปิดตาลงมาบังใบหน้าแทน
เธอเหลือบมองซือหร่านกับซ่างกวนเยว่ที่กำลังดูหนังอย่างกระอักกระอ่วน
แต่ทั้งคู่กำลังอินกับหนัง แถมมือของเธอก็บังอยู่ จึงไม่มีใครสังเกตเห็นท่าทีของกู้หมิง
เย่ซูเหยาหน้าแดงก่ำ เม้มปากแล้วถลึงตาใส่กู้หมิง “ทำอะไรน่ะ?”
กู้หมิงก้มลงกระซิบข้างหูเธอ “เหยาเหยาของผมไม่ใช่ชอบอะไรตื่นเต้น ๆ เหรอ?”
เย่ซูเหยา: ฉันหมายถึงความตื่นเต้นแบบนี้ที่ไหนกันล่ะ?!
“เฮ้!”
เหอเยี่ยนทักทายพวกเขา ทำเอาซ่างกวนเยว่กับซือหร่านสะดุ้งโหยง
ซือหร่านหันมา ถึงเพิ่งเห็นว่าเย่ซูเหยาไม่ได้อยู่ข้างเธอ
เย่ซูเหยาผลักกู้หมิงออกทันที พอเห็นแววตาหยอกเย้าของหญิงสาวทั้งสอง ก็ขยับไปนั่งใกล้ซือหร่าน
“เขา...เขาตกใจจนร้องไห้ ฉันเลยปลอบนิดหน่อย”
“อ้อ~” ซือหร่านพยักหน้าพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ “ฉันยังไม่ได้ถามเลยนะ”
เย่ซูเหยาหน้าแดงอีกครั้ง รีบซุกหน้าลงกับอกซือหร่าน “โธ่! เธอนี่มันตัวร้ายชัด ๆ!”
ซ่างกวนเยว่เหลือบมองเหอเยี่ยน “สวัสดี เชิญนั่งสิ”
เหอเยี่ยนเพิ่งรู้ตัวว่าตนอาจมาขัดจังหวะพวกเธอ จึงเกาศีรษะอย่างเก้อเขิน “ขอโทษนะ ผมไม่รู้ว่าพวกคุณมีธุระกัน”
“ไม่เป็นไร สวัสดีจ้ะ”
ซือหร่านช่วยจัดผมยาวให้เย่ซูเหยา
“ผมชื่อเหอเยี่ยน เป็นลูกพี่ลูกน้องของโจวหนั่วเฉิน”