โจวหนั่วเฉินออกไปข้างนอก กระโดดข้ามราวระเบียงชั้นสามลงไปทันที ทันทีที่ร่างลอยอยู่กลางอากาศ ร่างแยกทั้งห้าก็แยกย้ายกันไป มุ่งหน้าไปคนละทิศเพื่อกวาดล้างซอมบี้
ร่างแยกแต่ละร่างใช้พลังเต็มกำลัง กระบวนท่าดุดัน สังหารได้ในครั้งเดียว เห็นได้ชัดว่าเขาใช้พลังจิตไปมหาศาล แต่ตอนนี้กลับไม่รู้สึกอะไรแล้ว ในดวงตามีเพียงการฆ่าฟัน
หลินอวี่เหยียนแยกไม่ออกเลยว่าคนไหนคือโจวหนั่วเฉินตัวจริง แถมแต่ละร่างยังมุ่งหน้าไปยังจุดที่มีซอมบี้มากที่สุด เธอจึงทำได้แค่รีบไปยังจุดที่พวกเขาตกลงกันไว้ตั้งแต่แรกว่าจะมารวมตัวกัน
คนอื่น ๆ ในทีมจิงอวิ๋นทยอยมาถึงแล้ว ซอมบี้ฆ่าเท่าไรก็ไม่มีวันหมด แค่ล่อพวกมันออกไปได้ ภารกิจก็ถือว่าสำเร็จ
พอเห็นแค่หลินอวี่เหยียนมาถึง ทุกคนก็ชะงักไป หัวหน้าทีมวางแผนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?
กู้หมิงมองเธอด้วยแววตาเย็นชา «คนอื่นอยู่ไหน?»
หลินอวี่เหยียนหอบหายใจเบา ๆ พูดติดขัดเล็กน้อย «ซือหร่านกับเซี่ยช่านเจอปัญหานิดหน่อย พี่หนั่วเฉินกำลังจัดการอยู่ เลยให้ฉันมาก่อนเพื่อมารวมตัวกับพวกคุณ»
«แน่ใจนะว่า...เป็นแค่ปัญหานิดหน่อย?» น้ำเสียงของกู้หมิงคุกคามจนคนฟังหนาวสะท้าน เห็นได้ชัดว่าเขายังไม่เชื่อทั้งหมด
«หลินอวี่เหยียน! ตกลงเกิดอะไรขึ้น?» เย่ซูเหยาร้อนใจอย่างมาก ข้างในมีแต่ซอมบี้เต็มไปหมด
«ฉัน...ฉันก็ไม่รู้ ข้างในมีซอมบี้ตัวหนึ่งประหลาดมาก» หลินอวี่เหยียนแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว
«เซี่ยช่านกับซือหร่านหายตัวไปกะทันหัน เกรงว่าจะรอดยาก รีบไปตามพี่หนั่วเฉินแล้วกลับกันเถอะ ไม่อย่างนั้นพวกเราอาจต้องตายกันหมด»