ตอนสองทุ่มกว่า เสิ่นอี้ไป๋ก็มาถึง
“ซูมู่เป็นยังไงบ้าง?”
ซือหร่านถาม
“เธอไม่เป็นอะไรแล้ว แต่ยังหลับอยู่ หมอบอกว่าเธอตกใจมากอยู่ก่อนแล้ว เพราะงั้น...”
ทุกคนเข้าใจดี “แค่ปลอดภัยก็พอแล้ว”
“อืม”
เสิ่นอี้ไป๋มองโจวหนั่วเฉิน “ครั้งนี้ผมมาเพื่อทำตามสัญญา ผมรู้ว่าพวกคุณคงไม่อยู่ฐานชางซงต่อ มีอะไรให้ผมทำบ้าง?”
ซือหร่านมองสีหน้ามุ่งมั่นของเสิ่นอี้ไป๋แล้วอดทอดถอนใจไม่ได้
ใครจะคิดว่าตอนนี้เขาจะเต็มใจทำงานให้โจวหนั่วเฉินไปตลอดชีวิตเพราะซูมู่ ถึงขั้นปิดบังเธอและแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว
“ผมไม่ชอบบังคับใคร คุณคิดยังไงล่ะ? จะอยู่ต่อหรือไปกับพวกเรา?”
เสิ่นอี้ไป๋แสดงจุดยืนแล้ว การที่เขาจะออกจากหลินเฟิงไปเข้าร่วมกับเขตชางอวิ๋น นับเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้อูฐหลังหัก ช่วยโจวหนั่วเฉินประหยัดเรื่องยุ่งยากไปได้มาก
เสิ่นอี้ไป๋ไม่อ้อมค้อม ชายที่ปกติเยือกเย็นสุขุมกลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงคล้ายกำลังวิงวอน
“ผมอยากอยู่ต่อ”
“เพราะซูมู่เหรอ?” ทีมจิงอวิ๋นไม่ได้แปลกใจ
“ใช่ ผมไม่อยากแยกจากเธอ จะให้ทำอะไรก็ได้ ขอแค่ได้อยู่ที่นี่”
ในวันสิ้นโลก การที่พ่อแม่ยังอยู่ครบก็หาได้ยากแล้ว ซูมู่โชคดีและมีความสุขมาก
ถ้าเขาจำเป็นต้องไปจริง ๆ เสิ่นอี้ไป๋ก็คงไม่ถามเธอว่าจะไปด้วยกันไหม เขาแค่หวังว่าต่อจากนี้เธอจะมีความสุขอยู่เสมอ
“เข้าใจแล้ว”
โจวหนั่วเฉินมองเขา “ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ทีมเจี่ยนจะยุบ คุณเข้าทีมจิงอวิ๋นอย่างเป็นทางการ อีกไม่กี่วันนายกรัฐมนตรีเซียวจะส่งหัวหน้าฐานคนใหม่มา คุณตามเขาไปเรียนรู้งาน”