ทุกคนกลับมาถึงฐานชางซง
คนส่วนใหญ่จากเมืองใต้ดิน ไม่ว่าจะเป็นผู้มีพลังพิเศษที่ยอมรับในฝีมือของทีมจิงอวิ๋น หรือคนธรรมดาที่เชื่อมั่นในกองทัพ ต่างก็เข้าร่วมกับเขตชางอวิ๋น
โจวหนั่วเฉินมอบหมายงานแบ่งหน้าที่ทั้งหมดให้เจียงเหิง ส่วนเสิ่นอี้ไป๋ก็เข้าสู่เขตชางอวิ๋นแล้ว ความพ่ายแพ้ของหลินเฟิงเป็นเรื่องที่ถูกกำหนดไว้แน่นอน ส่วนเรื่องหลังจากนี้ไม่จำเป็นต้องให้พวกเขาคอยจับตาด้วยตัวเอง
หลังกลับมา ทุกคนหมดแรงจนแทบไม่เหลือ แต่ละคนจึงแยกย้ายกลับห้องไปพักผ่อน กว่าจะมืดค่ำก็ถึงเวลา 19:00 น. พอดี พวกเขาถึงได้กินมื้อเย็น
เย่ซูเหยาไม่ได้พักเลยสักนิด คอยอยู่ดูแลกู้หมิงตลอด ทั้งทายา ทั้งพันแผล ลงมือทำทุกอย่างเองแทบไม่ห่าง แม้แต่ตอนเข้าห้องน้ำก็แทบจะตามไปด้วย
ตอนทีมกินมื้อเย็น เย่ซูเหยายังขอให้ซ่างกวนเยว่สอนต้มโจ๊ก ทั้งสองคนง่วนอยู่ในครัวกว่าชั่วโมง
ซือหร่านนอนชดเชยจนเต็มอิ่มแล้วจึงมานั่งที่โต๊ะอาหาร เพิ่งคีบกับข้าวเข้าปาก เย่ซูเหยาก็ยกกะละมังเดินออกมา
ดวงตาเป็นประกาย เธอยื่นกะละมังมาตรงหน้าซือหร่าน «เป็นไงบ้าง! เห็นแล้วอยากกินไหม?»
ซือหร่านชะงักหายใจ มองของในกะละมัง... หน้าตาเหมือนอาหารหมู มุมปากเธอกระตุกเบา ๆ
เธอวางตะเกียบลงเงียบ ๆ «ฮ่า ๆ พอเห็นแล้วก็ไม่อยากกินเลย»
เย่ซูเหยาหงอยลง กำลังกลุ้มใจว่าจะทำยังไงดี ทันใดนั้นกลิ่นหอมของโจ๊กก็ลอยมา
«ถังเย่า! นายทำโจ๊กเหรอ?»
ถังเย่าพยักหน้าอย่างซื่อ ๆ «ใช่แล้ว รองหัวหน้าทีมบาดเจ็บไม่ใช่เหรอ ฉันเลยทำโจ๊กหมูสับ»