ทางออกของเมืองใต้ดินที่อยู่ใกล้เขตคนธรรมดาที่สุดถูกกำหนดให้เป็นทางออกหมายเลข 3 ซึ่งเป็นทางออกที่ใหญ่ที่สุดของเมืองใต้ดิน
ทหารหน่วยรบพิเศษปิดล้อมทางออกไว้ พร้อมยิงกวาดซอมบี้รอบบริเวณ ซ่งเหยาซิงกับซ่งเหยาซีพาคนธรรมดาขึ้นเฮลิคอปเตอร์
ชายคนหนึ่งก้าวลงจากเครื่องบิน แม้จะอยู่ในวันสิ้นโลก ท่ามกลางซอมบี้น่าขยะแขยง เขาก็ยังสวมสูทเนี้ยบสนิท ใบหน้าหล่อเหลาสง่างามเปี่ยมด้วยความสุขุมของผู้มีอำนาจ
ท่ามกลางทหารหน่วยรบพิเศษที่ยืนถือปืนอย่างเคร่งขรึม เขาดูโดดเด่นเป็นพิเศษ จนใครเห็นก็ยากจะละสายตา
“ครับ” อวิ๋นเจิงพูดเหมือนกำลังคุยโทรศัพท์ อุปกรณ์สื่อสารแนบอยู่ข้างหู “โจวหนั่วเฉินสร้างอิทธิพลในฐานชางซงไว้แล้ว เรามาช้าไปก้าวหนึ่ง”
ซ่งเหยาซิงกับซ่งเหยาซีช่วยกันวุ่นวายอยู่ตลอด เขาสั่งให้ทหารรับผิดชอบกำจัดซอมบี้ ส่วนตัวเองลงมาแค่เพื่อสูดอากาศ
ชายหนุ่มกวาดตามองพื้นที่โดยรอบและผู้คนที่ปีนขึ้นเครื่องบินอย่างทุลักทุเล แววตาเย็นชาไร้อารมณ์ ไม่สะเทือนใจแม้แต่น้อย และไม่มีทีท่าว่าจะเข้าไปช่วย
อวิ๋นเจิงมีสีหน้าเย็นชา บุคลิกสูงส่งเยือกเย็นของเขาช่างแตกต่างจากคนเหล่านั้นที่ดูราวกับผู้ลี้ภัย
“ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาจะหักหน้ากัน เจียงเหิงพาคนมาเยอะขนาดนั้น ไม่ใช่เพราะกลัวว่าเราจะลงมือกับทีมจิงอวิ๋นหรือไง?”
อีกฝ่ายพูดอะไรบางอย่าง อวิ๋นเจิงหัวเราะเย็นชา “ผมรู้ว่าต้องทำยังไง อย่าปล่อยให้ลูกชายคุณก่อเรื่องที่ฐานเฉินหยวน เซี่ยฉางชิงไม่ใช่คนที่จะยอมใครง่าย ๆ”
“รองหัวหน้าฐานอวิ๋น ต้องส่งคนลงไปช่วยด้านล่างไหมครับ?” ทหารหน่วยรบพิเศษที่อยู่ข้าง ๆ ถาม
“ไม่ต้อง ทำงานเสร็จแล้วกลับฐานชางซงทันที”