ดูท่าซือหร่านกับพวกคงทำให้ฟ่านป๋อหมิงบาดเจ็บแล้ว เย่ซูเหยาถึงมีโอกาสหลุดจากการสะกดจิตและฟื้นขึ้นมา
เย่ซูเหยาถูกกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นโอบล้อม เธอยกมือแตะดู สีแดงสดบาดตา «กู้หมิง!»
กู้หมิงแทบประคองตัวไม่ไหว ร่างกายท่อนบนเกือบทั้งหมดพิงอยู่กับเย่ซูเหยา «เหยาเหยา ผมขอพักสักครู่...»
แต่กู้หมิงไม่ได้ปล่อยเธอ เพียงโอบกอดเธอไว้หลวม ๆ แล้วพิงร่างเธอ
เขาไม่อยากปล่อย ไม่เต็มใจ และหวาดกลัว กลัวว่าจะต้องเสียเธอไปอีกครั้ง
«คุณนี่มันบ้าหรือเปล่า?» เสียงของเย่ซูเหยาปนสะอื้น เธอรีบหยิบแก่นคริสตัลจากพืชออกมาให้เขาดูดซับพลัง
แต่กู้หมิงเสียเลือดมากเกินไป พละกำลังถดถอย แม้แต่แก่นคริสตัลจากพืชระดับ 3 ก็ทำได้เพียงห้ามเลือด ส่วนการฟื้นฟูนั้นเชื่องช้าเหลือเกิน
«นี่ อย่าหลับนะ» น้ำตาของเย่ซูเหยาไหลไม่หยุด เธอสะอื้นพลางร้องเรียกเขา
เมื่อเห็นว่าลมหายใจของชายหนุ่มแผ่วเบาลงทุกที เย่ซูเหยาก็ข่มขู่ทั้งน้ำตา «กู้หมิง ถ้าคุณหลับ ฉัน...ฉันจะไม่สนใจคุณแล้วนะ อย่าเพิ่งหมดสติสิ!»
ตอนนี้หญิงสาวไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย กลัวว่าหากเธอขยับ กู้หมิงจะล้มลงไป จึงปล่อยให้ชายหนุ่มกอดเธอจากด้านหลังอย่างแนบชิด
«หึ ฆ่าสามีตัวเองหรือไง?»
เสียงของกู้หมิงแผ่วเบามาก แต่ทั้งคู่ใกล้กันเหลือเกิน เย่ซูเหยาจึงได้ยินชัดเจน
เย่ซูเหยาร้องไห้หนักกว่าเดิม «คุณใกล้ตายอยู่แล้ว ฉันก็ฆ่าคุณสำเร็จไปแล้ว ฮือ ๆ ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ»
ตอนเพิ่งฟื้นเธอยังไม่ทันสังเกต แต่ตอนนี้ทั้งคู่แนบชิดกันขนาดนี้ เย่ซูเหยาจึงเห็นบาดแผลบนตัวกู้หมิง ทั้งหมดเป็นฝีมือใบมีดลม