อวิ๋นฟานยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วย ตอนนี้ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี «หัวหน้าทีม...»
เสิ่นอี้ไป๋เหลือบมองขึ้นไปชั้นบน «ลงมา»
ซูมู่กับอวี๋ชิงรีบยืดหลังตรง แล้ววิ่งลงมาจากชั้นบนทันที
«ซ่งเหยาซิง พวกเราเป็นทีมเดียวกัน ทุกสิ่งที่เธอทำ ฉันต้องรับผิดชอบ»
เสิ่นอี้ไป๋ยังคงสงบนิ่ง
ตอนนี้สภาพของซ่งเหยาซิงย่ำแย่มาก การจากไปของน้องสาวกระทบกระเทือนเธออย่างหนัก
«เธอน่าจะรู้ว่าไปแล้วก็ทำอะไรไม่ได้ เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ทั้งนั้น»
ซ่งเหยาซิงดูเหมือนก้มหน้า ทว่าความจริงยังคงดื้อรั้น
«แต่ในฐานะหัวหน้าทีม ฉันจะไม่ยืนดูเธอปล่อยตัวเองจมดิ่งหรอก เมืองตานเหอ...ฉันจะไปกับเธอ»
เสิ่นอี้ไป๋เป็นแบบนี้เสมอ ภายนอกดูเย็นชา แต่ความจริงแล้วมีความรับผิดชอบสูงมาก
«ฉันไปด้วย!» เติ้งหลินโจวตอบโดยไม่ลังเล
«งั้นฉันก็ไปด้วย» อวิ๋นฟานพูดตามโดยไม่ทันคิด
อวี๋ชิงดีใจที่สุดที่ไม่ต้องอุดอู้อยู่ในฐาน «พี่เหยาซิง ฉันไปด้วย!»
«ฉัน...»
ซูมู่คิดว่าตัวเองก็ควรแสดงท่าทีบ้าง
«ตกลงตามนี้ ซูมู่ เธออยู่ที่นี่» เสิ่นอี้ไป๋ตัดสินใจเด็ดขาด «ส่วนเวลาแน่นอน พรุ่งนี้เช้าค่อยคุยกัน»
พูดจบเขาก็กลับเข้าห้องตัวเองทันที
ซูมู่: «เฮ้ ยังมีคนเป็น ๆ ที่ไม่ได้พูดอยู่นี่นะ»
ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ซูมู่รีบตามเสิ่นอี้ไป๋ขึ้นไปชั้นบน แล้วสอดตัวเข้าไปในห้องของเขาตอนที่กำลังจะปิดประตู
«มีอะไร»
«ฉันก็จะไปด้วย!»
«ไม่ได้ มีอะไร»
ซูมู่: «...»
พี่ชาย นายเป็นหุ่นยนต์หรือไง
«ทำไมถึงไม่ได้ ทำไมฉันถึงไปไม่ได้ นี่มันกลั่นแกล้งกันในที่ทำงานชัด ๆ!»