ทีมจิงอวิ๋นสบตากัน
ซอมบี้ตัวนี้อยู่ระดับ 3 ส่วนคนที่อยู่ตรงนี้ นอกจากซูมู่ที่อยู่ระดับ 2 แล้ว อย่างน้อยทุกคนก็อยู่ในสภาพระดับ 3 ขั้นสูงสุด
แม้แต่ซูมู่ยังรู้สึกแปลกใจ ในฐานะกำลังรบอันดับสองของทีมเจี่ยน ซ่งเหยาซิงทำไมถึงพลาดเรื่องพื้นฐานแบบนี้ได้?
อย่างไรเสียก็เป็นเรื่องของคนอื่น พวกเขาจึงไม่พูดอะไรกันต่อ แล้วมุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้า
“ขอโทษนะ” ซ่งเหยาซิงเพิ่งรู้ตัวว่าถูกซอมบี้ล่อลวง จึงก้มหน้าตำหนิตัวเอง
“โธ่ ไม่เป็นไรหรอก” ซูมู่รีบปรับบรรยากาศ “พวกเรารีบตามพวกเขาไปกันเถอะ!”
พูดจบก็แสร้งทำเป็นคล้องแขนเสิ่นอี้ไป๋อย่างไม่ตั้งใจ แล้วลากเขาเดินไปข้างหน้า
อวี๋ชิงคิดในใจ: อยากจับมือก็จับสิ ทำหน้าเหมือนเพิ่งไปขโมยขี้มาทำไม
ซอมบี้ในซูเปอร์มาร์เก็ตกระจัดกระจายอยู่ไม่มาก พวกเขาปิดกั้นประตูไว้ก่อน “อย่าทำเสียงดัง พวกเราตรงไปที่โกดังเลย ระวังตัวด้วย”
เป้าหมายครั้งนี้คือเสบียงจำนวนมาก ของกระจุกกระจิกพวกนั้นไม่คุ้มให้เสียเวลา
“เมื่อกี้ผมสัมผัสได้ถึงบางอย่างรุนแรงมาก เราต้องเร่งมือแล้ว” ในมือกู้หมิงมีแผนที่ซึ่งทำเครื่องหมายตำแหน่งของพวกเขาไว้
ระหว่างทาง ซือหร่านเห็นของที่ใช้ประโยชน์ได้ก็เก็บเข้ามิติตามสะดวก
“พวกคุณไปก่อน เดี๋ยวผมตามไป” โจวหนั่วเฉินเดินออกจากกลุ่มไปอย่างเปิดเผยและใจเย็น
ไม่มีใครเป็นห่วงเขา ทุกคนเดินหน้าต่อไปยังโกดัง
มีเพียงซือหร่านที่พึมพำอย่างสงสัย “เขาจะไปทำอะไรนะ?”
ฝูงซอมบี้พุ่งเข้าโจมตีโจวหนั่วเฉิน
ชายหนุ่มยังคงสงบนิ่ง ร่างแยกเจ็ดร่างปรากฏขึ้นรอบตัวเขา แผ่กระจายไปคนละทิศทาง ก่อนล้อมเขาไว้ตรงกลาง