เขาจนปัญญาจริง ๆ ตั้งแต่ซูมู่มาที่นี่ ก็เอาแต่เหยียบย่ำเส้นประสาทของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เสิ่นอี้ไป๋ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าคนคนหนึ่งจะพูดได้มากขนาดนี้
คำตอบของเขามีหน้าที่แค่เป็นเครื่องหมายจุลภาคให้บทสนทนาดำเนินต่อไปเท่านั้น
ช่วงปลายเดือนกรกฎาคม ปัญหาเรื่องเสบียงในเขตชางอวิ๋นยิ่งเห็นได้ชัดขึ้นเรื่อย ๆ
นับตั้งแต่ครั้งที่โจวหนั่วเฉินกับหลินอวี่เหยียนมีเรื่องไม่ลงรอยกัน หลินเฟิงก็เลิกเสแสร้งโดยสิ้นเชิง
ไม่เพียงผัดผ่อนเสบียงด้วยข้ออ้างสารพัด ยังยัดเยียดคนชรา คนอ่อนแอ และผู้หญิงกับเด็กมาให้พวกเขา โดยอ้างว่าส่งคนมาช่วยแบ่งเบาภาระ
มังกรแกร่งยังข่มงูเจ้าถิ่นไม่ได้ พืชผลในไร่เริ่มให้ผลบ้างแล้ว ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาหักหน้ากัน
“ผมทำเครื่องหมายเส้นทางที่แน่นอนไว้แล้ว” กู้หมิงเลื่อนคอมพิวเตอร์ไปตรงหน้าทุกคน
แม้เขตไร้ผู้คนจะมีเสบียงอุดมสมบูรณ์ แต่ก็เต็มไปด้วยอันตราย ช่วงหลายวันที่ผ่านมา กู้หมิงเอาแต่หาเส้นทางที่เหมาะสม ทั้งยังเปรียบเทียบห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ที่มีคนอยู่น้อย
“ห้างกวงหมิงอยู่ค่อนข้างไกลจากฐานตานเหอที่ล่มสลายไปแล้ว แถมยังตั้งอยู่ในทำเลห่างไกล เราลองไปดูกันได้”
ม่านพลังของเฉินอี้ชำนาญขึ้นมากแล้ว ซอมบี้ระดับหนึ่งกับสองทั่วไปเข้าใกล้ไม่ได้ ขอแค่ไปเช้าเย็นกลับในวันเดียว ปกติก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร
ซือหร่านไม่คุ้นกับเมืองตานเหอ เพราะในนิยายต้นฉบับ โจวหนั่วเฉินไม่ได้แบ่งเขตชางอวิ๋นออกมา จึงไม่จำเป็นต้องออกไปหาเสบียง
เท่าที่เธอรู้ ซอมบี้ที่เก่งกาจล้วนปรากฏขึ้นหลังออกจากฐานชางซง ไม่รู้ว่าในที่ที่พวกเขามองไม่เห็นจะมีอันตรายอื่นอีกหรือเปล่า