แม้โจวหนั่วเฉินจะไม่ค่อยได้ทำอาหาร แต่สวี่จื่อโม่ก็ยังโชคดีได้กินฝีมือเขามาสองสามครั้ง
เอ่อ... ที่จริงก็ไม่ได้โชคดีขนาดนั้น
เขาตักข้าวเข้าปากสองคำ เพิ่งกลับมา แถมเหนื่อยจนสมองไม่ทันคิด ก็โพล่งออกมาว่า “ไม่เป็นไรครับหัวหน้า ถึงอาหารที่คุณทำจะไม่อร่อย แต่ของรองหัวหน้าก็ไม่อร่อยเหมือนกันนะครับ”
กู้หมิงยื่นมือไปพาดไหล่อีกข้างของเขา น้ำเสียงเย็นลงเล็กน้อย “กล้าพูดจริงนะ อยากให้ฉันมอบรางวัลให้ไหม?”
ซือหร่านกับเย่ซูเหยากลั้นหัวเราะไม่อยู่ ทั้งคู่เดินมานั่งชิมฝีมือของพวกเขา
ซือหร่านเลือกผัดหมูพริกที่ได้คะแนนรีวิวสูงสุดทันที ตะเกียบยังไม่ทันแตะอาหาร ก็ถูกโจวหนั่วเฉินปัดกลับมาเสียก่อน
“ไม่ได้ กินของฉันก่อน กินแล้วไม่ตายหรอก”
เฮ้อ ความอยากเอาชนะของผู้ชายนี่น่ากลัวจริง ๆ ซือหร่านกินอาหารของเขาแล้วก็พูดไม่ออก ได้แต่เริ่มจากเนื้อวัวผัดมะเขือเทศก่อน เธอคีบเข้าปากหนึ่งคำ
“เอ๊ะ รสชาติก็ใช้ได้นี่นา เหมือนอาหารโรงอาหารเลย” ซือหร่านคิดว่าก็พอกินได้ อย่างน้อยก็ทำได้ดีกว่าเธอ
จากนั้นเธอก็คีบผัดหมูพริกอีกคำ เอาละ เธอขอถอนคำพูดเมื่อกี้ ถังเย่าผัดอร่อยเกินไปแล้ว!
แค่พริกผัดหมูก็ดูเปลี่ยนไปในพริบตา เส้นพริกสุกกำลังดี กรอบแต่ไม่เผ็ด เนื้อหมูเป็นสีเหลืองทอง แม้แต่ส่วนมันก็ทอดจนกรอบ ไม่เลี่ยนเลย ส่วนเนื้อแดงก็นุ่มเด้ง ซือหร่านขอยกให้เป็นอาหารบ้าน ๆ ชั้นเลิศ
“โห! ถังเย่า อร่อยเกินไปแล้วนะ แค่ทำผัดหมูพริก นายก็เปิดร้านได้เลย ฝีมือระดับสุดยอด!” ดวงตาของซือหร่านเป็นประกาย
“ฮะ ๆ ไม่ขนาดนั้นหรอก ก่อนหน้านี้ผมเรียนทำจากที่บ้านน่ะ” ถังเย่าดูเขินอายเล็กน้อย “ถ้าพวกคุณชอบ ต่อไปผมทำให้กินเอง ผมก็ชอบทำอาหารเหมือนกัน”