เมื่อเห็นหัวหน้ากลุ่มหลี่กับพวกหายลับไปบนฟ้า
อาจารย์ใหญ่เสิ่นบนเวทีประธานก็รีบเดินไปหน้าไมโครโฟน ยิ้มร่าแล้วยื่นมือรับไมโครโฟนมา
เขากระแอมเบา ๆ แล้วดูราวกับหนุ่มขึ้นสิบปี
“นักเรียนทุกคน!”
เสียงของอาจารย์ใหญ่เสิ่นดังก้องไปทั่วทุกมุมสนาม ผ่านลำโพงขนาดใหญ่ที่ติดตั้งอยู่
“การสอบเข้ามหาวิทยาลัยวันนี้สิ้นสุดลงอย่างสมบูรณ์ ทุกคนทำได้ดีเยี่ยม!”
“เรื่องตรวจสอบคะแนนและเลือกมหาวิทยาลัยในวันพรุ่งนี้ หัวหน้ากลุ่มหลี่อธิบายไว้อย่างชัดเจนแล้ว”
“คืนนี้กลับไปพักผ่อนให้ดี ผ่อนคลายจิตใจ แล้วพรุ่งนี้ก็เลือกมหาวิทยาลัยดี ๆ กัน!”
พูดถึงตรงนี้
สายตาของอาจารย์ใหญ่เสิ่นกวาดผ่านฝูงชนไปหยุดอยู่ที่หลินหยวนตรงแถวหลัง ราวกับกำลังมองหลานชายแท้ ๆ ของตัวเอง
“เอาละ นอกจากนักเรียนหลินหยวนที่จะมาหาฉันที่ห้องทำงานสักครู่แล้ว”
“นักเรียนคนอื่น ๆ แยกย้ายกันกลับบ้านได้อย่างเป็นระเบียบ!”
ทันทีที่ได้ยินคำพูดนี้ ในหมู่นักเรียนที่กำลังจะสลายแถวก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้นไม่น้อย
“โห เรียกหลินหยวนไปห้องอาจารย์ใหญ่เป็นการส่วนตัวเลยเหรอ สิทธิพิเศษแบบนี้ไม่มีใครเทียบได้แล้ว!”
“อีกฝ่ายมีพรสวรรค์ด้านการหยั่งรู้เกิน 100 แถมพลังปราณและเลือดตั้ง 6,680 แต้ม ทำกรรมการจากสำนักงานระดับมณฑลเกือบฉี่ราด อาจารย์ใหญ่ไม่เรียกเขาไว้ดูแลเป็นพิเศษ แล้วจะเรียกนายไว้หรือไง?”
“จุ๊ ๆ โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งแห่งเจียงเฉิงก่อตั้งมานานขนาดนี้ ยังไม่เคยมีอัจฉริยะระดับนี้มาก่อนเลยมั้ง?”
“เมื่อก่อนทำไมไม่รู้เลยว่าหลินหยวนเก่งขนาดนี้ รู้งี้น่าจะไปตีสนิทกับเขาตั้งนานแล้ว...”