เมื่อหลินหยวนมาถึงหน้าห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่
กลิ่นชาหอมสดชื่นก็ลอยออกมาจากด้านในจาง ๆ
หลินหยวนเดินไปหยุดหน้าประตู แล้วแอบมองเข้าไปผ่านช่องประตู
อาจารย์ใหญ่เสิ่นกำลังนั่งสบายใจอยู่หน้าโต๊ะชามะฮอกกานี ลวกถ้วยและชงชาอย่างไม่รีบร้อน
“ปัง ๆ ๆ!”
หลินหยวนยกมือขึ้น เคาะกรอบประตูเบา ๆ
“อาจารย์ใหญ่ เรียกผมหรือครับ?”
เมื่อได้ยินเสียง อาจารย์ใหญ่เสิ่นก็หันมา ดวงตาหยีจนแทบเป็นเส้นด้วยรอยยิ้ม
เขารีบวางกาชาลง ลุกพรวดจากเก้าอี้ชา แล้ววิ่งเหยาะ ๆ มาต้อนรับถึงหน้าประตู
“อ้าว! นักเรียนหลินหยวนเองหรือ รีบเข้ามา ๆ!”
อาจารย์ใหญ่เสิ่นต้อนรับอย่างกระตือรือร้นเกินเหตุ เขาคว้าแขนหลินหยวนไว้ พลางพาเข้าห้องทำงานและเอ่ยชมไม่หยุด
“ผลงานของเธอที่สนามวันนี้ ทำให้โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งแห่งเจียงเฉิงของเราหน้าชูตาจริง ๆ!”
“มา ๆ รีบนั่ง ลองชาที่เพิ่งชงสิ!”
ตามปกติแล้ว ในฐานะอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนและยอดฝีมือระดับมหาปรมาจารย์
อาจารย์ใหญ่เสิ่นย่อมมีบารมีน่าเกรงขามต่อหน้านักเรียนเสมอ
แต่ตอนนี้เขากลับไม่มีท่าทีถือตัวต่อหน้าหลินหยวนเลยสักนิด ตรงกันข้าม เขายังเลื่อนโซฟาหนังแท้ราคาแพงให้หลินหยวนด้วยตัวเอง เชิญให้นั่งลง
จากนั้นก็รินชาร้อนใส่ถ้วยอย่างคล่องแคล่ว แล้วเลื่อนมาตรงหน้าหลินหยวน
“นักเรียนหลินหยวน ลองชิมเร็ว!”
“นี่คือชาวิญญาณอวิ๋นอู้ยอดหิมะที่ฉันอุตส่าห์หามาจากเมืองหลวงของมณฑล มีพลังปราณและเลือดบริสุทธิ์อยู่ไม่น้อย ปกติฉันไม่ยอมหยิบออกมาให้ใครง่าย ๆ หรอก!”
“ขอบคุณครับอาจารย์ใหญ่”
หลินหยวนไม่เกรงใจ ยกถ้วยชาขึ้นมาเป่าคลายร้อน ก่อนจิบอึกใหญ่