“ฮ่า ๆ เรียบร้อย เลิกงานได้ วันนี้ก็ถือว่าทำภารกิจสำเร็จแล้วสินะ?”
หลินหยวนมองตัวเลขสีแดงฉานบนเครื่องทดสอบพละกำลัง
เขาค่อย ๆ ชักหมัดกลับ รอยยิ้มบนใบหน้าเจิดจ้าสดใสเป็นพิเศษ
คะแนนความเข้าใจเต็ม 100 ขึ้นไป ส่วนพละกำลังทำได้ 6,680 คะแนน
คว้าตำแหน่งอันดับหนึ่งของการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเมืองเจียงเฉิง ง่ายพอ ๆ กับปอกกล้วยเข้าปาก
“อาจารย์ครับ ผมลงไปได้หรือยัง?”
เมื่อเห็นกรรมการคุมสอบที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ซึ่งรับหน้าที่บันทึกคะแนน อ้าปากค้างจ้องเขาเขม็ง
หลินหยวนจึงต้องเอ่ยเตือนเสียงเบา
“หา? เอ่อ... ได้! ได้สิ! นักเรียนหลิน... หลินหยวน กลับไปเข้าแถวได้!”
กรรมการคุมสอบถึงได้สติราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน สะดุ้งเฮือกแล้วหยิบไมโครโฟนวิทยุสื่อสารขึ้นมาด้วยมือสั่นเทา
เพราะตกตะลึงเกินไป เสียงจึงตะกุกตะกักจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์
“ผู้เข้าสอบ... หลินหยวน คะแนนทดสอบพละกำลัง 6... 6,680 คะแนน!”
เสียงตะกุกตะกักนั้นปลุกนักเรียนและอาจารย์หลายพันคนทั่วสนามที่กำลังยืนตะลึงให้ได้สติขึ้นมาในทันที
วินาทีถัดมา สนามกีฬาทั้งแห่งก็ปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์ซัดกระหน่ำ
“เชี่ยเอ๊ย 6,680 คะแนนจริง ๆ ด้วย ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?”
“หยิกฉันที เร็ว หยิกฉันที! แม่เจ้า พลังปราณและเลือด 6,680 คะแนน? นี่มันมาตรฐานของผู้แข็งแกร่งขั้นยุทธศาสตร์ระดับห้าชัด ๆ!”
“พวกพี่ชายในห้องไลฟ์สดของหลินหยวนไม่ได้โม้จริง ๆ ด้วย เขาทำได้ตั้ง 6,680 คะแนนจริง ๆ!”
“เมื่อกี้ใครพูดว่าพันคะแนนก็ถือว่าสูงสุดแล้ว? ออกมารับหมัดซะ!”
“อัจฉริยะเหนือมนุษย์! นี่มันอัจฉริยะเหนือมนุษย์จุติมาชัด ๆ! เป็นนักเรียนมัธยมปลายปีสามเหมือนกันแท้ ๆ แต่พวกเรายังทำคะแนนได้ไม่ถึงเศษเสี้ยวของเขาเลย ฉันจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร?”
นักเรียนจำนวนมากส่งเสียงโอดครวญ
สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังเด็กหนุ่มที่กำลังเดินลงจากแท่นทดสอบอย่างไม่วางตา
ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง ความเลื่อมใส และความยำเกรง