ห้าแสน?
พอได้ยินตัวเลขนี้ ดวงตาของหลินหยวนก็พลันเป็นประกาย
เงินสดห้าแสน!
คำนวณตามอัตราแลกเปลี่ยนของระบบ นั่นเท่ากับพลังบำเพ็ญเพียรนานกว่าหมื่นปีเต็ม ๆ
พลังบำเพ็ญเพียรมหาศาลขนาดนี้เทลงมา เขาคงเลื่อนขั้นรัว ๆ จนทะยานขึ้นฟ้าอย่างสะใจแน่!
อาจารย์ใหญ่เสิ่นเห็นหลินหยวนยืนนิ่งไม่พูดไม่จา
จึงคิดว่าอีกฝ่ายเห็นว่าน้อยไป กำลังจะอธิบายถึงความลำบากของโรงเรียนอย่างอดทนอีกสักสองประโยค
แต่ในวินาทีถัดมา
ความเสียดายบนใบหน้าของหลินหยวนพลันหายไป แทนที่ด้วยรอยยิ้มสดใสอย่างยิ่ง
“เพียะ!”
หลินหยวนควักโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าด้วยความเร็วสูง
จากนั้นก็เปิดคิวอาร์โค้ดรับเงินในเวยซิ่น แล้วยื่นให้ตรงหน้าอาจารย์ใหญ่เสิ่นด้วยสองมือ
“ตกลง ห้าแสน!”
หลินหยวนยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู “อาจารย์ใหญ่ จะสแกนจ่ายหรือโอนเงินดีครับ? โอนเข้าบัญชีผมตรง ๆ ก็ได้ ผมไม่เกี่ยง!”
อาจารย์ใหญ่เสิ่นมองคิวอาร์โค้ดรับเงินบนโทรศัพท์ตรงหน้า แล้วถึงกับไปไม่เป็น
เขาจ้องท่าทางคล่องแคล่วของหลินหยวน มุมปากกระตุกถี่อีกครั้ง
“หลินหยวนเอ๊ย!”
อาจารย์ใหญ่เสิ่นชี้หน้าเขา หนวดเคราสั่นระริก แสร้งทำเป็นโมโหพลางกล่าวว่า
“ที่แท้ก็เรียกราคาสูงลิบแล้ววางแผนหลอกคนแก่อย่างข้าอยู่นี่เอง!”
“แหม อาจารย์ใหญ่พูดอะไรอย่างนั้นครับ ผมลำบากจริง ๆ นะ!”
หลินหยวนยิ้มหน้าซื่อ
“เอาละ ๆ ข้ายอมแพ้เจ้าแล้ว!”
อาจารย์ใหญ่เสิ่นส่ายหน้าอย่างหงุดหงิด
แม้จะรู้ว่าถูกเจ้าหนูนี่วางแผนหลอก แต่ในใจกลับยินดีอย่างยิ่ง