นางพูดเสียงเบาลง “อิจฉาเจ้าจัง หลาวหลาวดีกับเจ้าจริง ๆ”
ซูฉีหรานถูกพวกนางล้อมไว้ จึงไม่คิดดิ้นรนอีก เพียงปรายตามองใบหน้าเหล่านั้นที่ต่างพูดกันจ้อกแจ้ก มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“ไม่ได้พูดอะไรหรอก ก็แค่ชมฉันสองสามคำเท่านั้น”
ผีสาวหลายตนส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวกันอยู่พักหนึ่ง เมื่อเห็นว่าซักจากปากนางไม่ได้ความจริง ๆ อีกทั้งรู้ว่านางดูเหมือนพูดง่าย แต่ที่จริงปากหนักยิ่งนัก จึงเลิกตอแย ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปเป็นกลุ่มเล็ก ๆ
ซูฉีหรานยืนอยู่ที่เดิม มองพวกนางเดินห่างออกไป รอยยิ้มบนใบหน้าจึงค่อย ๆ จางลง
นางก้มมองแขนข้างที่นางชิงหรือเคยคล้องไว้ แล้วปัดแขนเสื้ออย่างไร้อารมณ์
ขณะที่กำลังจะเดินต่อ จู่ ๆ ก็มีเสียงถอนหายใจดังมาจากเงาไม้ด้านหลัง
นางชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับไปมอง
นี่เสี่ยวเชี่ยนเดินออกมาจากหลังต้นไหวเก่าแก่ มาหยุดยืนตรงหน้าซูฉีหราน ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเอ่ยเสียงเบา “ฉีหราน...”
ซูฉีหรานมองท่าทางของนางแล้วอดเลิกคิ้วไม่ได้ นางกับนี่เสี่ยวเชี่ยนไม่สนิทกันนัก ปกติต่างคนต่างทำหน้าที่อยู่ใต้คำสั่งของหลาวหลาว แม้พบกันเป็นครั้งคราวก็แค่พยักหน้าทักทายกันเท่านั้น
แต่วันนี้นี่เสี่ยวเชี่ยนกลับเป็นฝ่ายมาหานางก่อน ท่าทางเหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่กล้าพูด ทำให้นางเกิดความอยากรู้อยู่หลายส่วน
“อะไร? เจ้าเองก็อยากถามหรือว่าหลาวหลาวพูดอะไรกับฉัน?”
นี่เสี่ยวเชี่ยนส่ายหน้าแล้วพยักหน้า สุดท้ายก็เงยหน้าขึ้น เอ่ยอย่างเป็นห่วงว่า “ฉันไม่ได้อยากถามเรื่องนั้น ฉันแค่อยากบอกให้เจ้าระวังตัว”
นางพูดพลางบิดชายแขนเสื้อไปมา ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า “หลาวหลาว...อาจคิดอะไรกับเจ้าอยู่”
ซูฉีหรานไม่แสดงสีหน้า นางเอนหลังพิงลำต้นไม้ด้านหลัง เอียงศีรษะมองนี่เสี่ยวเชี่ยน “คิดอะไร? พูดให้ชัดสิ”
เมื่อถูกนางจ้องตรง ๆ นี่เสี่ยวเชี่ยนก็หลุบตาลง เสียงเบาราวยุงบิน “ก็เรื่องพวกนั้น... ฉันเองก็อธิบายไม่ถูก แต่สายตาที่เขามองเจ้าไม่เหมือนตอนมองพวกเราคนอื่น...”
พูดถึงตรงนี้ นางพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ ใบหน้าซีดเผือด เสียงก็สะดุดลง
นางนึกถึงไหบรรจุเถ้ากระดูกของตน นึกถึงพวกนางทุกคนที่ตายมาหลายปี แต่ยังติดอยู่ในป่าแห่งนี้ ดวงวิญญาณถูกเถ้ากระดูกไม่กี่กำมือนั้นผูกมัดไว้ ราวกับว่าวที่ถูกคนอื่นกำเชือกไว้ในมือ บินได้ไม่สูง หนีไปได้ไม่ไกล
ดวงตาของนี่เสี่ยวเชี่ยนพลันแดงก่ำ ไอน้ำเอ่อคลอ ก่อนรวมตัวเป็นหยดน้ำตาสองหยด ไหลลงมาตามแก้มซีดขาว
“พวกเราทำอะไรไม่ได้เลย” เสียงนางสั่นเครือ แต่ยังคงกดให้เบาต่ำ ราวกับกลัวเถาวัลย์ที่เลื้อยไปมาในป่าจะได้ยิน “เถ้ากระดูกอยู่ในมือเขา เขาอยากให้พวกเราทำอะไร พวกเราก็ต้องทำ... ฉีหราน เจ้าต้องระวังตัวให้ดี อย่าให้เขา...”
พูดไปแล้ว นางก็รู้สึกว่าคำพูดเหล่านี้ไร้ประโยชน์ คนอย่างหลาวหลาวในป่าแห่งนี้คือฟ้า คือดิน และคือดาบที่แขวนอยู่เหนือศีรษะของผีสาวทุกตน
ดวงวิญญาณที่ถูกกักขังอย่างพวกนาง ใครบ้างที่ไม่ต้องอยู่อย่างหวาดผวา? ใครบ้างที่กล้าพูดคำว่า “ไม่”?
ซูฉีหรานถอนหายใจ ใช้หลังนิ้วปาดรอยน้ำตาบนแก้มของนี่เสี่ยวเชี่ยน
“ร้องไห้ทำไม เขายังไม่ได้ทำอะไรฉันสักหน่อย”
นี่เสี่ยวเชี่ยนชะงักไปเมื่อถูกนางปาดแก้ม ก่อนเงยหน้าที่เปื้อนน้ำตามองอีกฝ่าย
ซูฉีหรานเบือนสายตาไปมองเงาไม้ไกล ๆ น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย ราวกับพึมพำกับตัวเอง “อีกอย่าง เถ้ากระดูกอยู่ในมือเขาก็ใช่ว่าจะเอากลับมาไม่ได้”
นี่เสี่ยวเชี่ยนมองนางอย่างเหม่อลอย กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ซูฉีหรานยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากนางเบา ๆ