“จะกลัวอะไร? ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว แสงอาทิตย์จะกินเธอได้หรือไง?”
ซูฉีหรานมองเขาอยู่สองอึดใจ ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แล้วยื่นมือของตนไปวางลงบนฝ่ามือเขา
เธอก้าวข้ามธรณีประตูตามแรงจูงใจของเขา เพียงก้าวเดียวก็เข้าสู่แสงอาทิตย์
แสงแดดตกกระทบใบหน้าโดยไม่ทำให้รู้สึกแสบร้อน มีเพียงไออุ่นที่ส่งผ่านมาจากฝ่ามือของเขาเท่านั้น
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเงยหน้ามองแสงบนท้องฟ้าอย่างอดไม่ได้
เธอไม่ได้ยืนอยู่ใต้แสงอาทิตย์มานานมากแล้ว นานจนแทบลืมไปแล้วว่าแสงแดดที่ส่องลงมานั้นให้ความรู้สึกอย่างไร
เยี่ยนชื่อเสียยกมือวาดยันต์ลงบนร่างวิญญาณของเธอ ก่อนจะปล่อยมือ “ไปกันเถอะ”
ซูฉีหรานมองแผ่นหลังของเขาที่ก้าวฉับ ๆ นำหน้าไปแล้ว เม้มปากนิดหนึ่ง ก่อนจะเร่งฝีเท้าตามไป
หนิงไฉ่เฉินรั้งท้าย มองคนสองคนที่เดินเคียงกันอยู่ข้างหน้าแล้วถอนหายใจ ก่อนจะตามไปเช่นกัน