ซูฉีหรานได้ยินเขาพูดออกมาลอย ๆ เช่นนั้น แต่ไม่ได้รีบร้อนตอบ
กายหยางบริสุทธิ์ นางย่อมเคยได้ยินมา คนประเภทนี้มีดวงชะตาเป็นหยาง ทั้งยังเปี่ยมด้วยคุณธรรม ผีน้อยทั่วไปเพียงเข้าใกล้ก็มีชะตาวิญญาณแตกสลาย
นางมองแผ่นหลังของเขา พลันใจลอยไปเล็กน้อย
เยี่ยนชื่อเสียตอกผ้าผืนสุดท้ายเข้ากับกรอบหน้าต่าง ก่อนจะหันกลับมา เมื่อเห็นนางกำลังเหม่อลอย สายตาของเขาหยุดอยู่บนใบหน้านางครู่หนึ่ง แล้วจึงเบือนหน้าหนีพลางเอ่ยว่า “เหม่ออะไรอยู่? เรียบร้อยแล้ว แสงแดดส่องเข้ามาไม่ได้แล้ว”
ซูฉีหรานได้สติ ก้มมองพื้น แสงแดดพวกนั้นถูกผ้าขี้ริ้วบังไว้จริง ๆ นางถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วค่อย ๆ เหยียดขาที่งออยู่ให้ตรง
นางเงยหน้าขึ้น มุมปากโค้งเป็นรอยยิ้ม ดูอ่อนโยนไม่น้อย “ขอบคุณท่านนักพรต”