อารามฉานหลินเจิ้นไห่ ซูฉีหรานนั่งขัดสมาธิบนเบาะรองนั่งในห้องพักแขก มองเงาต้นไม้ที่ทอดอยู่บนกระดาษหน้าต่าง พลางเท้าคาง
นางสวมเสื้อกระโปรงสีแดงชาด เส้นผมดำขลับเกล้าหลวม ๆ ด้วยปิ่นหยกขาวเพียงก้านเดียว ปอยผมสองสามเส้นระอยู่ข้างแก้ม ยิ่งขับให้ใบหน้านั้นดูเล็กและงดงามประณีต รูปโฉมของนางงามสง่าหมดจด แม้แต่ฉางเอ๋อบนจันทรายังต้องชื่นชม
ขณะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงเหนียวเหนอะของชายวัยกลางคน
“สีกาหญิง อาตมานำชามาให้แล้ว”
ซูฉีหรานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เอียงหูฟังความเคลื่อนไหวนอกประตู ลมหายใจของชายคนนั้นค่อนข้างหนัก ทั้งยังมีเสียงเสียดสีของผ้าดังกรอบแกรบ ราวกับกำลังจัดจีวรให้เข้าที่
นางยังคงสีหน้าเรียบเฉย เดินไปเปิดประตูบานนั้น