“เดินลงใต้ไป จะมีเมืองใหญ่หน่อยอยู่แห่งหนึ่ง” เขาคายก้านหญ้าออกมา ก้มลงคว้าห่อสัมภาระขึ้นพาดบ่า แล้วก้าวเดินต่อไปข้างหน้า “ได้ยินว่าที่นั่นมีงานวัด คึกคักน่าดู”
ซูฉีหรานได้ยินก็รีบตามไป คว้าชายแขนเสื้อเขาไว้ “งานวัดหรือ? งานที่มีโคมดอกไม้กับการแสดงกายกรรมด้วยหรือเปล่า?”
“อืม”
“แล้วมีงิ้วไหม?”
“มี”
“แล้วมีลอยโคมในแม่น้ำไหม?”
“เจ้ามีคำถามเยอะขนาดนั้นมาจากไหน?” เยี่ยนชื่อเสียหันมามอง แววตาเจือความขบขัน “ตามข้ามาก็พอ”
ซูฉีหรานเม้มปากยิ้ม แล้วปล่อยชายแขนเสื้อเขา ก่อนจะวิ่งเหยาะ ๆ ตามอยู่ข้างกาย
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ ๆ นางก็หยุดแล้วหันกลับไปมองเส้นทางที่จากมา ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับมาและเร่งฝีเท้าตามเยี่ยนชื่อเสียไป
“มองอะไร?” เขาถามโดยไม่หันกลับมา