รอยยิ้มบนใบหน้าซูฉีหรานแข็งค้างไปชั่วขณะ เธอกะพริบตาปริบ ๆ คล้ายฟังไม่ชัด “...อะไรนะ?”
“ข้าบอกว่า ฝันไปเถอะ” เยี่ยนชื่อเสียชักแขนเสื้อกลับจากมือเธอ แล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว พลางกอดอกมองเธออย่างสบายอารมณ์ “เจ้าผีน้อย เมื่อครู่ยังนั่งอยู่บนต้นไม้คิดจะล่อลวงวิญญาณข้าอยู่เลย พริบตาเดียวก็ทำท่าน่าสงสารขอให้ปล่อยแล้วหรือ? ข้าเพิ่งแปะยันต์ไป ยังไม่ทันอุ่นก็ต้องแกะออกอีก คิดว่าข้าหลอกง่ายนักหรือไง?”
เมื่อถูกเยี่ยนชื่อเสียเปิดโปง สีหน้าทุกข์ระทมบนใบหน้าซูฉีหรานก็ค่อย ๆ จางหายไป
“แล้วท่านคิดจะจัดการข้าอย่างไร? จะปราบข้าเสียตรงนี้เลย หรือใช้ยันต์สะกดข้าไว้ที่ไหนสักแห่ง?”
เยี่ยนชื่อเสียมองท่าทางของเธอ แต่ไม่ได้รีบร้อนตอบ ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยเนิบ ๆ ว่า “ก็ต้องดูว่าเจ้าประพฤติตัวอย่างไร”