เยี่ยนชื่อเสียเบนสายตาหนี ก่อนหันหลังเดินลึกเข้าไปในป่าสองก้าว เสียงของเขาลอยกลับมาจากเบื้องหน้า ฟังดูเลือนรางอยู่บ้าง
“ข้าขอดูก่อนว่ามารเฒ่าตนนั้นมีฝีมือเช่นไร แล้วค่อยว่ากันเรื่องช่วยหรือไม่ช่วย”
หนิงไฉ่เฉินรีบยันพื้นลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล ก่อนจะตามไปติด ๆ ปากก็ยังร้องเรียกไม่หยุด “พี่เยี่ยน รอข้าด้วย! รอข้าก่อน!”
ซูฉีหรานยืนอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังของเขาที่สะพายกระบี่ค่อย ๆ ห่างออกไป แล้วจู่ ๆ ก็วิ่งเหยาะ ๆ ตามไป
“พี่นักพรต!”
เยี่ยนชื่อเสียชะงักฝีเท้า ก่อนหันกลับมา
ซูฉีหรานวิ่งมาหยุดตรงหน้า ปลายผมปัดผ่านแก้ม รอยยิ้มจริงใจปรากฏบนใบหน้า
“เมื่อครู่ท่านบอกว่าเชื่อข้าครึ่งหนึ่ง แล้วอีกครึ่งหนึ่ง ท่านต้องทำอย่างไรถึงจะยอมเชื่อ?”
เยี่ยนชื่อเสียมองดวงตาที่เปี่ยมรอยยิ้มคู่นั้น เงียบไปชั่วขณะ แล้วเบือนหน้าหนี