หนิงไฉ่เฉินนอนคว่ำอยู่บนพื้น โดนด่าชุดใหญ่จนหน้าแดงก่ำ เขาพยุงตัวด้วยแขน พยายามจะลุกขึ้น แต่แขนขากลับอ่อนปวกเปียกราวกับเส้นบะหมี่ ดิ้นกระเสือกกระสนอยู่สองครั้งก็ล้มกลับลงไปอีก
รอยช้ำสีเขียวคล้ำเป็นวงบนข้อมือของเขาลามขึ้นมาถึงท่อนแขน เส้นเลือดปูดนูนขึ้นมาให้เห็นราง ๆ มองแล้วชวนให้หวาดหวั่น
“ฉัน...” เขาหอบหายใจ น้ำเสียงแหบแห้งอ่อนแรง “ฉันเห็นนางอยู่คนเดียวโดดเดี่ยว น่าสงสารจริง ๆ...”
“น่าสงสาร?” เยี่ยนชื่อเสียย่อตัวลง ดึงแขนเขามาพลิกดูรอยช้ำวงนั้น สีหน้าเต็มไปด้วยความรำคาญ “รู้ไหมว่าถ้านางเรียกปีศาจใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังมา พลังชีวิตของเจ้าจะถูกดูดจนหมด ถึงตอนนั้นคนที่ถูกแขวนอยู่ตรงนั้นก็คือเจ้า หนังแห้งกรังแล้วค่อยไปเป็นเพื่อนเซี่ยโหว ก็ดูครึกครื้นดีนะ”