ซูฉีหรานถูกลากไปกับพื้น แต่ใบหน้ากลับไร้แววหวาดกลัว นางก้มลงเป่าลมหายใจเบา ๆ ใส่เถาวัลย์ที่รัดพันน่องของตน
หมอกสีขาวลอยออกจากริมฝีปาก เถาวัลย์เหล่านั้นพอได้กลิ่นก็คล้ายเมามายขึ้นมา คลายการรัดพันแล้วบิดตัวไปมาอย่างงุนงงอยู่กับที่
ซูฉีหรานดิ้นหลุดจากเถาวัลย์ ก่อนถอยไปยังจุดที่ปลอดภัย
เยี่ยนชื่อเสียเหลือบเห็นภาพนั้นจากหางตา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ทว่ามือยังคงเคลื่อนไหวไม่หยุด
เขาประสานนิ้วร่ายคาถา แล้วลากปลายนิ้วไปตามสันกระบี่ แสงกระบี่สีแดงคล้ำพลันพุ่งสว่างขึ้นอย่างรุนแรง
“ทำลาย!” กระบี่ฟันปีศาจฟันตรงเข้าใส่ลำต้นของต้นไหวโบราณ
“อ๊ากกก!” ใบหน้าที่แยกเพศไม่ออกปรากฏขึ้นบนเปลือกไม้ เครื่องหน้าบิดเบี้ยว ไม่เหลือท่าทีสงบนิ่งอย่างที่เคย
“ซูฉีหราน...” เสียงของนางแหบพร่า เจือความโกรธและความอาฆาต “เจ้ากล้าดียังไง...”