แสงจันทร์เลือนรางส่องให้เห็นเงาร่างหนึ่งที่หลังค่อม หนิงไฉ่เฉินกำลังแบกหญิงสาวคนหนึ่ง เดินโซเซสะดุดไปมา แต่ก็ยังไม่ลืมปลอบนาง
“แม่นางอย่ากลัวไปเลย ข้างหน้ามีหมู่บ้านอยู่แล้ว ข้าจะพาเจ้าไปส่งที่โรงหมอให้ได้”
นี่เสี่ยวเชี่ยนที่อยู่บนหลังเขาซบลงกับไหล่ เส้นผมดำขลับยาวสยายลงมาปิดใบหน้าไปกว่าครึ่ง เหลือให้เห็นเพียงคางซีดขาวครึ่งหนึ่ง
แขนของนางคล้องคอหนิงไฉ่เฉินไว้อย่างหลวม ๆ ปลายนิ้วแตะอยู่บนอกเขา ไอหยินที่แทบสัมผัสไม่ได้ค่อย ๆ ซึมเข้าไปจากจุดที่สัมผัสกัน
สีหน้าของหนิงไฉ่เฉินหม่นคล้ำลงอย่างเห็นได้ชัด ฝีเท้าก็ยิ่งเดินยิ่งไร้เรี่ยวแรง แต่เขากลับไม่รู้ตัว ยังคงพูดกับหญิงสาวบนหลังด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เยี่ยนชื่อเสียหรี่ตาลง ล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อแล้วหยิบยันต์แผ่นหนึ่งออกมา จากนั้นก็แปะลงบนหน้าผากซูฉีหรานโดยไม่แม้แต่จะมอง