ซูฉีหรานได้ยินแล้วก็ถลึงตาใส่เขาก่อน จากนั้นจึงขยับเข้าไปซบในอ้อมแขนเขาอีกนิด «ฟังจากที่นักพรตพูด หมายความว่ารังเกียจว่าฉันหนักหรือ?»
ปลายนิ้วของนางจงใจแตะหน้าอกเขาเบา ๆ สัมผัสได้ถึงผิวเนื้ออุ่น ๆ «ถ้ารู้แต่แรก ฉันคงออกแรงให้มากกว่านี้ ให้ท่านนักพรตล้มคว่ำไปเลย จะได้รู้ว่าคราวหน้ายังกล้าเอาฉันมาล้อเล่นอีกไหม»
สายลมพัดผ่านป่า ชายเสื้อของทั้งคู่ปลิวพันกัน เงาทอดยาวบนพื้นด้วยแสงจันทร์ก็แนบชิดกันเหลือเกิน
เยี่ยนชื่อเสียมองใบหน้าของนางที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ แล้วกระแอมเบา ๆ ก่อนชักมือที่ประคองเอวนางกลับมา ครั้นวางนางลงแล้วก็ฉวยมือที่ยังแตะอยู่บนอกตนไว้ต่อ
«คุณหนูเล่นสนุกมาตั้งนาน รู้หรือไม่ว่าบัณฑิตคนนั้นอยู่ที่ไหน?»
ซูฉีหรานถูกเขากุมมือไว้ ปลายนิ้วจึงงอเข้าหากันเล็กน้อย «ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ฉันยังไม่รู้เลยว่าคุณพูดถึงใคร?»