เยี่ยนชื่อเสียก้มมองเท้าที่แกว่งไปมาอยู่ตรงหน้า แววตาพลันหม่นลง ก่อนจะย่อตัวลงทันที
ซูฉีหรานไม่เกรงใจ ยื่นรองเท้าให้เขา แล้วเหยียดเท้าออกไป
เยี่ยนชื่อเสียประคองข้อเท้าของนางไว้ พลางจับรองเท้าผ้าสวมให้ นิ้วมือของเขาเผลอสัมผัสหลังเท้าของนาง ก่อนจะชักกลับอย่างรวดเร็ว คางเกร็งแน่น
รองเท้าพอดีกับเท้าเป๊ะ ซูฉีหรานก้มมองรองเท้าสีชมพูบนเท้าตัวเอง แล้วอดแกว่งเท้าไปมาไม่ได้ ปลายเท้าแตะพื้นเบา ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“พอดีเลยนะ” นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกาย “รู้ขนาดเท้าฉันได้ยังไง?”
เยี่ยนชื่อเสียลุกขึ้นยืน เบือนหน้าไปอีกทางอย่างไม่ใส่ใจ “ดูเท้าเจ้าก็รู้แล้ว จะยากอะไร”
หลังกินบะหมี่ชามนั้นเสร็จ เยี่ยนชื่อเสียวางตะเกียบลง ล้วงเหรียญทองแดงออกมาจากอกเสื้อ หมุนเล่นระหว่างนิ้วสองรอบ แล้วคำนวณดูครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นวางเหรียญไว้บนโต๊ะ