ทางด้านนี้ ซูฉีหรานเดินไปได้ระยะหนึ่งก็หยุดลง
“เป็นอะไรไป?” เยี่ยนชื่อเสียเดินต่อไปสองก้าว ก่อนจะพบว่าผีที่จูงมืออยู่ไม่ยอมเดินต่อ จึงหยุดแล้วหันกลับมามองนาง
ซูฉีหรานดึงมือออกจากฝ่ามือเขา แล้วเริ่มเอาแต่ใจ “พี่ชาย ข้าเดินไม่ไหวแล้ว”
เยี่ยนชื่อเสียชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับไปมอง นางยืนอยู่กับที่ มือทั้งสองไพล่หลัง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย มุมปากยกยิ้ม ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนที่เดินไม่ไหวเลยสักนิด
“เจ้าเป็นผี จะเดินไปทำไม?” เขามองนางด้วยน้ำเสียงจนใจอยู่บ้าง “ไม่ใช่ว่าลอยไปลอยมาได้หรือ?”
“ลอยไปลอยมาก็เหนื่อยได้นะ” ซูฉีหรานตอบอย่างมีเหตุผล “อีกอย่าง ลอยอยู่กลางแดดกับลอยอยู่ใต้แสงจันทร์จะเหมือนกันได้ยังไง? แดดแรงขนาดนี้ วิญญาณข้าคงโดนตากจนบางหมดแล้ว”