ในที่สุดเยี่ยนชื่อเสียก็ถูกนางก่อกวนจนตื่น ใต้ตาของเขายังมีร่องรอยความง่วงงุนชัดเจน ทั้งแฝงความหงุดหงิดที่ถูกปลุกขึ้นมา สายตาจับจ้องลงบนซอกไหล่ของตน
เขามองกระหม่อมของนางนิ่งอยู่สองอึดใจ ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียวเพราะเพิ่งถูกปลุก
“ทำไมเจ้าถึงได้ยุ่งยากขนาดนี้?”
ซูฉีหรานชะงักไป ก่อนเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเขายังแดงก่ำเพราะเพิ่งตื่น ระหว่างคิ้วเต็มไปด้วยความรำคาญ
นางกะพริบตาสองครั้ง ความน้อยใจปนความขุ่นเคืองพลันปะทุขึ้นมา
ยุ่งยากหรือ? นางน่ะหรือยุ่งยาก? นางถูกแสงอาทิตย์ไล่ต้อนวิ่งหนีไปทั่วห้อง ไม่มาหาเขาแล้วจะไปหาใคร?
แต่เขากลับนอนหลับเป็นตาย พอถูกปลุกยังมาหาว่านางยุ่งยากอีกหรือ?
ยิ่งคิดนางก็ยิ่งโมโห กำมือแน่นจนปลายนิ้วจิกเข้าเนื้อ เยี่ยนชื่อเสียยังไม่ทันได้ตั้งตัว นางก็อ้าปากงับคอเขาเข้าเต็มคำ