เยี่ยนชื่อเสียคร้านจะสนใจเขา จึงหันกลับมา สายตาจับจ้องซูฉีหรานตรง ๆ
รุ่งอรุณใกล้มาเยือน แสงแรกของดวงอาทิตย์ยามเช้าค่อย ๆ โผล่พ้นขอบเมฆทางทิศตะวันออก ลำแสงสีทองอ่อนทอดเฉียงแผ่ไปกลางลานบ้าน
ซูฉีหรานยังนั่งอยู่ตรงนั้น ปลายเท้าของเธอจุ่มอยู่ในแสงสีทองแล้ว ความเจ็บแสบร้อนค่อย ๆ ไต่จากปลายนิ้วเท้าขึ้นมา
เยี่ยนชื่อเสียเห็นเข้าก็รีบก้าวยาว ๆ เข้าไปหา คว้าข้อมือเธอไว้แล้วลากเข้าไปในบ้าน
ฝ่ามือของเขาร้อนผ่าว แรงมือก็หนักหน่วง เธอถูกลากจนเซไปสองก้าว ก่อนจะถูกดึงเข้าไปในบ้านที่มีประตูพัง ๆ
“หนิงไฉ่เฉิน!” เขาตะโกนเรียกไปทางลานบ้านโดยไม่หันกลับมา “พานางเข้าบ้าน ฟ้าสางแล้ว!”
หนิงไฉ่เฉินชะงักไป ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นจากพื้นโคลนอย่างรวดเร็ว แล้วอุ้มนี่เสี่ยวเชี่ยนวิ่งไปยังห้องข้าง ๆ
แต่พอเพิ่งก้าวข้ามธรณีประตูไปได้ครึ่งก้าว เขาก็ชะงักงัน หลังคาห้องนั้นพังลงไปเกินครึ่งแล้ว มีรูโหว่ต่อกันเป็นแถบ แสงอาทิตย์สาดเข้ามาจากช่องเหล่านั้นอย่างไม่ขาดสาย ไม่มีที่ให้เหยียบเลยสักนิด